Dribble & Drink

Την παραμονή του υποβιβασμού της και εν μέσω του μεγαλύτερου διασυρμού της, η Γηραιά Κυρία έχει στον τελικό του μουντιάλ έναν πρώην προπονητή της και 13 παίκτες που φόρεσαν την φανέλα της (8 νυν και 5 πρώην):

BUFFON Gianluigi , CANNAVARO Fabio, DEL PIERO Alessandro, CAMORANESI Mauro, ZAMBROTTA Gianluca, VIEIRA Patrick, THURAM Lilian, TREZEGUET David και PERUZZI Angelo, INZAGHI Filippo, PERROTTA Simone, HENRY Thierry, ZIDANE Zinedine .

Εκεί – εκεί στην Γ΄Εθνική, αλλά πρώτα με έναν τελικό ολόδικό της, με Μπουφόν και Καναβάρο εναντίον Τιράμ και Βιεϊρά.

Τα μάτια του χαμογελούν αντανακλώντας τη γλυκιά πλήρωση που νιώθει. Σαν τα μάτια πατέρα που παντρεύει την κόρη του και μεθυσμένος στο τραπέζι του γάμου την κοιτά να χορεύει ευτυχισμένη, σαν τα μάτια μεταπτυχιακού φοιτητή που μετά από χρόνια κόπων βλέπει το διδακτορικό του δημοσιευμένο, σαν τα μάτια ναυτικού μπροστά στην ανοιχτή θάλασσα, σαν τα μάτια ερωτευμένου που αναπολεί τα πρώτα φιλιά που πριν λίγη ώρα του έδωσε εκείνη.
Βρίσκεται στο μη παρέκει. Χόρτασε, έφτασε, γαλήνεψε. Απροσδόκητα μασκαράς, ανέλπιστα πανευτυχής, η ζωή τον έχει ξεπεράσει, οι εικόνες που έζησε Αιγαίο πέλαγος στα χαμογελαστά του μάτια.

Δυο χρόνια μετά και λίγο πριν αρχίσουν οι ημιτελικοί, με τον Ορφανό και τον Γκαγκάτση ας ασχοληθούν οι λογιστές των συναισθημάτων και οι μεταπράτες της μιζέριας.

Το προπέρσινο καλοκαίρι δεν θα λερωθεί ποτέ και από κανέναν.

ήταν Τετάρτη, την δεύτερη μέρα του Οκτωβρίου του 2002. Ο βήχας του Μάκη Ψωμιάδη, που ταλαιπωρούνταν εκείνες τις ημέρες από μια καταραμένη φυματίωση αντηχούσε πάνω από την μισοάδεια Νεα Φιλαδέλφεια. Αν και ο αντίπαλος της ΑΕΚ ήταν η Πρωταθλήτρια Ευρώπης, Ρεάλ Μαδρίτης, οι εξέδρες ήταν μισοάδειες. ΄Η μισογεμάτες, όπως το δει ο καθένας.
Οι τσέπες του Μάκη ήταν σίγουρα γεμάτες, δεδομένου πως το εισιτήριο θύμιζε τις τιμές της ακυρωμένης συναυλίας των Stones, αλλά αυτό δεν είχε ιδιαίτερη σημασία, την ώρα που πάλευε για την υγεία του ο άνθρωπος.
Ήταν μια δύσκολη μέρα για τον αγλαό Μάκη, δεδομένου πως κάποιοι κακοί άνθρωποι τον είχαν βάλει σε μια κλούβα, κατόπιν τον πήγαν στον Κορυδαλλό και έπειτα στον Ευαγγελισμό γιατί η κρίση του βήχα λόγω της φυματίωσης, ενοχλούσε τους άλλους τροφίμους. Αυτά όμως αφορούσαν το αστυνομικό δελτίο, την δικαιοσύνη της χώρας και τα ιατρικά θαύματα καθώς ποτέ άλλοτε στην παγκόσμια ιστορία ένας (ελεύθερος) φυματικός, δεν κάπνισε τόσα πολλά πούρα.

Στο αθλητικό δελτίο, η ΑΕΚ του προδότη προπονητή και του ανήλικου προέδρου, Σταύρου Ψωμιάδη που ήταν υγιέστατος, υποδεχόταν την Ρεάλ.
Η Θύρα 18, της παλιάς Νέας Φιλαδέλφειας ήταν η θύρα των «επισήμων». Εντός εισαγωγικών, καθώς ήταν μια θύρα σαν τις υπόλοιπες, μόνο που οι τελευταίες τρεις σειρές ήταν πολυτελή καθίσματα με κάτι εξαιρετικά κιτς μαρμάρινα γραφεία μπροστά τους. Εκεί ήταν οι επίσημοι. Καθόμουν ψηλά, κάτω από το σκέπαστρο που φαινόταν παλιά να παρεμβάλλεται στις φάσεις της ΕΡΤ που έδειχνε τα γκολ.
Στο 7’ ο Τσιάρτας εκτέλεσε ένα φάουλ, η μπάλα χτύπησε στο δοκάρι της εστίας μπροστά από την 21, αλλά ο διαιτητής έδειξε επανάληψη. Δεύτερη εκτέλεση και 1-0. Χαμός. Τρια λεπτά μετά, Ραούλ, πάσα στον Ζιντάν και μπροστά στη σκεπαστή 1-1. Σιωπή. Λίγο αργότερα, πάλι χαμός. Πρώτα ο Μαλαδένης (ποιος;) και μετά ο Ντέμης έκαναν το 3-1 και στο τηλέφωνο μου, ένας φίλος από την Αγγλία με ρωτούσε αν έχει χαλάσει ο υπολογιστής του, ή αν ήταν αλήθεια το σκορ που έβλεπε από το live του ιντερνετ. Όταν το επιβεβαίωσα, η κουζίνα μιας εστίας αγγλικού πανεπιστημίου χρειαζόταν άμεσα επισκευή.
Το ημίχρονο τελείωνε, αλλά ο Ζιντάν ήταν και πάλι εκεί. Πάλι μπροστά από την σκεπαστή μείωσε σε 3-2. Το τελικό σκορ ήταν 3-3, αλλά εμένα πιο πολύ μου έμεινε μια φάση από το δεύτερο ημίχρονο.
Ο Νίκος Κωστένογλου, λιγότερο ποδοσφαιριστής και περισσότερο ιερέας, είχε ξεχάσει τις εντολές από τον Κύριο και κλωτσούσε ανελέητα τον Ζιντάν, που δεν έλεγε να χάσει την μπάλα. Στον δρόμο του μπήκε και ο (σε λίγα χρόνια δήμιος του) Ζαγοράκης και τον έριξε κάτω. Μπροστά μου, σηκώθηκε ένας τυπάς, εξοργισμένος από την ενοχλητικά καλή τεχνική του Ζιντάν και φώναξε «Αντε γαμήσου ρε καράφλα». Κοίταξε γύρω του, περιμένοντας με αγωνία κατανόηση από τους υπόλοιπους και το μόνο που είδε ήταν μάτια λίγο ενοχλημένα, λίγο εκνευρισμένα. «Κάτσε κάτω ρε φίλε» του είπε ένας ξεψυχισμένα. Και όχι, δεν ήταν καραφλός για να προσβληθεί. Ηταν μπερδεμένος ανάμεσα στον οπαδισμό και την μεγαλειώδη ποδοσφαιρική παράσταση που έβλεπε από τον αντίπαλο του. Και προτιμούσε να σιωπήσει, παρά να βρίσει.

Είμαι συγκινημένος, έχω ανατριχιάσει και υποκλίνομαι στον μοναδικό ποδοσφαιριστή που με έχει κάνει να δακρύσω παρακολουθώντας τον.

Η σχέση μας ξεκίνησε πριν από περίπου επτά χρόνια… Θαρρώ ήταν όταν ένας καλός φίλος τότε μου μίλησε με μάτια να γυαλίζουν από θαυμασμό, θα το ‘λεγα τότε, ηδονή, νομίζω τώρα πως ταιριάζει καλύτερα, για όλα εκείνα που ξυπνάνε όταν πατάς στα ιερά εδάφη του «Ανφιλντ».
Ηταν μια καλή αρχή για να κοιτάξω κι εγώ προς Μέρσεϊσαϊντ, αλλά ο μεγάλος έρωτας ήρθε διαβάζοντας και βλέποντας εκείνο το κοντοπίθαρο παιδάκι. Οχι ακριβώς πρότυπο των εκάστοτε τρεντ, όχι πολύ γοητευτικός ή κάποιους είδος «μάγος» της μπάλας, με φαντεζί κινήσεις κι ούτε καν ιδιαίτερα όμορφος. Αλλά είναι από εκείνες τις αγάπες που ξεκινάνε έτσι απλά, χωρίς πολλά «γιατί» να τις συνοδεύουν.

Η Λίβερπουλ ήταν πια σχέση ζωής, αλλά η αγάπη προερχόταν εν πολλοίς από εκείνο τον τυπάκο με το baby-face και τη διαολεμένη σχέση του με την στρογγυλή τύπισσα… Η Λίβερπουλ δεν θα έφτανε ποτέ σε καμιά ιδιαίτερη διάκριση και άλλωστε σε εκείνο τον τελικό του Ντόρτμουντ προτίμησα να λυπηθώ τους φτωχούς Ισπανούς για την κακοδαιμονία τους, χάνοντας ίσως την καλύτερη ευκαιρία μου να απολαύσω το ιερό αντικείμενο του πόθου μου σε στιγμές δόξας, ακόμη κι αν δεν σκόραρε.

Με τα χρόνια να περνάνε και άλλες σπουδαίες δόξες να μην έρχονται συνέχιζα να ελπίζω και φτιάχνομαι με τις αναμνήσεις του Μονάχου, ελπίζοντας πάντα πως τα σημάδια του παρελθόντος κάποια (γαμημένη) στιγμή θα μπολιάσουν επιτέλους τους κοκκινοφορεμένους και ίσως, ίσως, κάποια στιγμή η ιστορία ζωντάνευε ξανά μπροστά στα μάτια μου αυτή τη φορά…

Και ζώντας με αυτή τη προσμονή, ομολογώ, τα νέα του 2004 δεν μου άρεσαν καθόλου… Μέρες βουτούσα σε κάθε αγγλική έκδοση φυλλάδας και έψαχνα την επιβεβαίωση των επιθυμιών μου. Ο Μάικλ Οουεν ήταν η Λίβερπουλ, η Λίβερπουλ ήταν ο Μάικλ Οουεν και κανείς, καμία σιχαμερή Ρεάλ, δεν μπορούσε να τους χωρίσει… Think again… Δεν θυμάμαι ημερομηνία, ούτε λεπτομέρειες της συμφωνίας, αλλά θυμάμαι πολύ-πολύ καλά τι ξεστόμισα τη μέρα που τον είδα να ποζάρει με τη φανέλα τους. «Να μην παίξεις στη ζωή σου ποτέ ξανά μπάλα αηδιαστικέ προδότη… Αυτή η υπογραφή είναι της καταδίκης σου…». Ή κάπως έτσι… Κι όπως μπορεί να πιστοποιήσει ένας φίλος, αλλά πλέον και η ιστορία, πως οι κατάρες μου πιάνουν… Μόνο που όταν το σκέφτομαι ξανά λυπάμαι…

Λυπάμαι που δεν ήσουν μαζί μας στην Πόλη και ανάμεσα στους ατελείωτους παλμούς ευτυχίας όταν σηκώναμε το τρόπαιο, που ίσως ποτέ δεν αγκαλιάσεις, έλεγα πως είναι κρίμα… Και είναι τόσο πιο κρίμα τώρα, γιατί τα νέα δεν ήταν καθόλου καλά και πέντε μήνες είναι τόσοι πολλοί, ίσως και μια καριέρα ολόκληρη. Κι αυτή η καριέρα είχε ξεκινήσει μοιάζοντας τόσο κοντά σε παραμύθι, που είναι σχεδόν θλιβερό να παίρνει τέτοιο τέλος, αργό, σχεδόν βασανιστικό, να βουλιάζεις στην ανυποληψία και λίγο-λίγο να χάνεσαι από το προσκήνιο, ακριβώς εκεί που περίμενες να σταματήσει ο χρόνος κι όλα να απογειωθούν ξανά, όπως εκείνη τη φορά στο Μόναχο, όπως εκείνες τις φορές στα «κόκκινα» με μια εκατοντάδα γκολ – ούτε στο ¼ της ηλικίας σου.

ps. να με συγχωρήσουν οι πολυάριθμοι αναγνώστες του D&D, καθώς και οι αξιότιμοι contributors που δεν είμαι ακριβώς μουντιαλική, αλλά η θλίψη ήταν μεγάλη και ελπίζω στην κατανόησή σας. αν πάλι όχι, σβήστε με απ’ τα κατάστιχά σας… (αφού έχετε ξαναδιαβάσει προ-σε-κτι-κά την προτελευταία παράγραφο…) cheers and in the Owen we trust(ed)…

Το σχέδιο ήταν απελπιστικά τέλειο και δραματικά απλό. Μέχρι βλακείας, σα να λέμε. Για την ακρίβεια, το σχέδιο ήταν δυο σχέδια. Το πρώτο εκπονήθηκε από την διεύθυνση του Dribble and drink και το δεύτερο καταστρώθηκε από τον μαχητικό ρεπόρτερ (λέγε με απλά Μ.Β.).
Η διεύθυνση λοιπόν (και συγκεκριμένα αυτός ο καταχθόνιος Σερβοκροατοβόσνιος Γιαν Τόνιτς) με κάλεσε στο δρύινο γραφείο του μια συννεφιασμένη Κυριακή.
«Παιδί μου έχω να σου αναθέσω μια αποστολή εκτός έδρας», μου εκμυστηρεύτηκε.
«Στη διάθεσή σας», έσκυψα ταπεινά το κεφάλι.
«Όλοι οι άλλοι στέλνουν ρεπόρτερς στη Γερμανία. Στη Βραζιλία. Την Αυστρία. Τη Γαλλία. Για να καλύψουν το Μουντιάλ, κατάλαβες;»
Κατάλαβα, αλλά δε μίλησα.
«Εμείς όμως δεν είμαστε τόσο κοινότυποι. Αν είμασταν άλλωστε, θα δουλεύαμε σε κανονικά αθλητικά έντυπα. Γι’ αυτό θα σε στείλουμε στην Αβάνα. Θέλουμε ανταποκρίσεις για τους αγώνες, τους πανηγυρισμούς των Κουβανών, για τα πάντα».
Σκέφτηκα. Και θαύμασα. Ο Κροατοβοσνιοσέρβος ήταν γάτα. Ενώ οι άλλοι θα έγραφαν για το Μουντιάλ, εγώ θα κάλυπτα τα play off του μπέιζμπολ. Σατανικό. Υπήρχε βέβαια μια μικρή λεπτομέρεια -τα play off είχαν τελειώσει ήδη από τον προηγούμενο Μάρτιο και η ομαδάρα μου οι Industriales έκοψαν (για μια ακόμα φορά) κωλαράκια, με τον Diaz να έρχεται από τον πάγκο για να κάνει 8 innings κολλητά.
«Ο.Κ. αφεντικό, θα το κάνω. Θέλεις και συνεντεύξεις από παίχτες;»
Ο Βοσνιοαποτέτοιος χαμογέλασε πατρικά. «Είσαι ηλίθιος παιδί μου; Που θα τους βρεις τους παίχτες για συνέντευξη, αφού θα παίζουν μπάλα στη Γερμανία;»
Σώπασα. Ήμουν ηλίθιος. Αλλά όχι τόσο.
Τότε μου ήρθε το δεύτερο σχέδιο. Γλέντα με τα φράγκα τους -κραιπάλη στην Αβάνα και βλέπουμε.

Δυο μέρες μετά -αποβιβαζόμουν στο Χοσέ Μαρτί -ήδη μεθυσμένος από κάτι παλιόκρασα της Iberia. Δεκαεφτά μέρες μετά, γύριζα στην Αθήνα με μια αγωγή απόλυσης, ένα ειδοποιητήριο για τη δέσμευση της κινητής και ακίνητης περιουσίας μου και τη φωνή του απολυταρχικού πρώην ενιαίου Γιουγκοσλάβου να κουδουνίζει στο κεφάλι μου: «Αν δεν μου φέρεις έστω ένα ρεπορτάζ θα σε σταυρώσω και μετά θα σε τσιμεντώσω. Με αυτή τη σειρά!»

Τι είδα στην Αβάνα; Κάτι θεές μουλάτες, μερικούς βιρτουόζους του σον και του μπολέρο και άπειρους πάτους άδειων μπουκαλιών. Α, ναι και λίγο Μουντιάλ.
Οι Κουβανοί λοιπόν έχουν Πανούτσο-Καρπετόπουλο για το σχολιασμό των αγώνων. Αν δεν πιστεύεις, τους έβγαλα και φωτογραφία:

Από αυτούς άκουσα βαθυστόχαστες αναλύσεις περί του σοσιαλιστικού συστήματος 4-4-2 το οποίο εγκαταλείφθηκε για χάρη του πατερναλιστικού 4-2-3-1. Τις αναλύσεις τις άκουσα, αλλά δεν τις κατάλαβα γιατί ήμουν πιωμένος, αλλά και διότι δεν σκαμπάζω γρι ισπανικά.

Άσε που πλακωνόμουν συνέχεια με τους Κουβανούς οι οποίοι ότι άσπρο έβρισκαν το υποστήριζαν (μάλλον λόγω των αυστηρών ποινών για ναρκωτικά που ισχύουν στο νησί). Σουηδούς, Τσέχους, Ελβετούς; Μαζί τους οι Κουβανοί. Έμπαινε στο γήπεδο η Αγκόλα; Το Εκουαδόρ; Η Γκάνα; Ειρωνία και χλευασμός οι Κουβανοί.
Είπα για Σουηδία και θυμήθηκα: Τι έχει πάθει ο Ιμπραϊμοβιτς; Σούρνεται το παλικάρι. Όλο μετωπικές έξω από τη γραμμή ξεκινάει και όλο κολλάει στη διαδρομή -λες και πληρώνεται με το μέτρο. 10, 20, 30 μέτρα κατεβασιά και πούλημα της μπάλας. Μια, δυο, τρεις ντρίπλες και σουτ στον ενοχλητικό της εξέδρας με την ψηφιακή βιντεοκάμερα. Και να τρέχει ο Λάρσονας σαν το Βέγγο, μπας και φέρει το τόπι στην περίμετρο της βούλας. Αυτός θα πάθει λουμπάγκο στο τέλος, να μου το θυμηθείς -πήγε να κάνει κι ένα ανάποδο ψαλίδι τις προάλλες και ψάχνανε για πατερίτσες.
Αμ ο άλλος ο Γιουβεντίνος; Ο Νέντβεντ ντε. Σε τη θέση παίζει ο παιχτούρας; Δεκάρι; Πλάγιος εξτρέμ; Φουνταριστός; Κάτσε ρε παιδάκι μου σε μια θέση -σε ψάχνει ο μέσος και άκρη δε βρίσκει. Το λέω δηλαδή γιατί έβλεπα Τσεχία-Γκάνα και τρελλάθηκα. Που άμα και δεν ήτανε ο βρωμο-Τσεχ θα είχανε ξεφτιλιστεί χοντρά οι υπόλοιποι Τσέχς. Που μπήκε ο Μπόατενγκ στη θέση του Ότο Άντο (μάλλον αποφάσισε να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία στους Τσέχους ο προπονητής) και τσίμπησε την κάρτα πριν τη μπάλα. Αλλά τι να κάνεις; Όταν οι Γκανέζοι φτάνουν στη μικρή περιοχή και τους πιάνει φιλοσοφική αναζήτηση «τι θέλω εγώ, τώρα, εδώ;», «που πήγε το τέρμα;», «υπάρχει ζωή μετά το κόρνερ;» -μένει το σκορ στα 2 και δεν ανοίγει ρουθούνι. Εν ολίγοις, «Νέντβεντ θυμίσου τον Καψή -και πέσε κάτω να γίνεις αλλαγή».
Τα είπα για τη βρωμο-Γιούβε και ξεθύμανα. Από την εποχή του Κόντε στο ΟΑΚΑ την έχω άχτι, να πέσει βου Εθνική, να ξεβρωμίσει το σεντόνι.

Τώρα θυμήθηκα και το άλλο -το Κριστιάνο Ρονάλντο. Ρε κατακάθι που βρωμίζεις τη φανέλα του Μπέκαμ! Ρε μαμόθρεφτο! Πως την είδες δηλαδής; Ντριπλαδόρος; Βιρτουόζος; Ρε, ένα γκολ κι αυτό με πέναλντυ; Γύρνα πίσω στις Ακαδημίες μπας και βάλεις μυαλό. Η ντρίπλα και η ποδιά θέλουν άντερα φιλαράκι. Σκας το τόπι κάτω ανάμεσα στα κορδόνια του αμυντικού; Ε, θα τη φας την κλωτσιά σου. Τι είναι δηλαδή ο αμυντικός; Κορδελιάστρα στις κλωστές Πεταλούδα; Ο αμυντικός ρε, έχει σαφείς εντολαί. Να κόψει τον παίχτη. Στα δυο, στα τρια, σε φέτες -δεν έχει σημασία. Αυτός είναι ο ρόλος του αμυντικού. Τη μπάλα δεν την κοιτάει, αστράγαλους και γόνατα βλέπει μόνο. Ποδιά εσύ; Φάε έναν χιαστό να πορεύεσαι. Ντρίπλα; Άντε να βρεις τον αστράγαλό σου στο σημαιάκι. Τακούνι; Πάρε τον αχίλειο σε σακούλα. Έτσι παίζεται το τόπι. Τι κλαις ρε νιάνιαρο όταν σε ακουμπάνε στην επικαλαμίδα; Δε βλέπεις το Φίγκο; Κύριος, με την καμπουρίτσα του, με τα κιλάκια του -ντριπλάρει και πέφτει κατευθείαν. Σου λέει, θα μου το πάρει έτσι κι αλλιώς το πόδι ο μαυρούκος, δεν πέφτω μια ώρα αρχίτερα μπας και κάνω διακοπές χωρίς γύψο;

Και μην ξεχάσω να πω για τη Βραζιλία έτσι; Χωνέψτε το ρε -όταν η σελεσάο έβγαζε μάτια, έπεφτε πάνω σε κάτι Ιταλίες και γύριζε στο Ρίο πρόωρα. Όπως θα πάθει και η Αργεντινή έτσι που το πάει. Μπαλάρα, εξάρες, μέχρι να σου πέσει ο μαλάκας με το 5-3-1-1, να σου κολλήσει το τεμάχιο και μετά να βλέπεις τελικό από τη wide screen.
Τρια πράγματα έχει να φοβάται η Βραζιλία:

• Τα διαφημιστικά συμβόλαια που βγάζουν εντεκάδα.
• Τις συμφωνίες παιχτών-προπονητή για προώθηση κάποιων μέσα από τις συμμετοχές. (Άκου αμυντικό χαφ ο Ζε Ρομπέρτο! Καλά που έχει κλείσει γερό συμβόλαιο ο Ρομπίνιο γιατί θα τον βλέπαμε λίμπερο, έτσι όπως το πάνε).
• Την πουτάνα τη ΦΙΦΑ που δεν καλοβλέπει δεύτερη, κολλητή απονομή. Σου λέει, θα χάσει το ενδιαφέρον της η διοργάνωση.

Στην Κούβα βλέπουν μπάλα (κόλλησαν το μικρόβιο από τον Μαραντόνα, όταν έκανε αποτοξίνωση στο νησί) και παίζουν μπάλα. Οι πιτσιρικάδες στα πάρκα, τις αλάνες και τους δρόμους. Αν μάλιστα ξεκολλήσουν κι από αυτή την περίεργη εμμονή -να αρχίζουν το παιχνίδι από το δεξί κόρνερ και όχι από τη σέντρα, θα βγάλουν κάποια παιχτάκια σε μια πενταετία. Γιατί το έχουν το σπάσιμο μέσης, το κεφάλι και τα δυνατά πόδια.

Μέσα στο ταξί για το αεροδρόμιο, ο μαύρος ήθελε να μάθει από που είμαι. «Γκρέσια», του λέω. «Α, πρωταθλητές Ευρώπης», χαμογελάει. «Αλλά στο Μουντιάλ δεν πήγατε. Γιατί;». Παίρνω το στοχαστικό μου. «Γιατί δεν είμαστε πλεονέκτες», του λέω. «Πήραμε το Ευρωπαϊκό, αφήνουμε το Παγκόσμιο για τους Βραζιλιάνους». Το σκέφτεται. «Ναι, αλλά δεν είναι σημαντικότερο το Παγκόσμιο;» αναρωτιέται ο αδαής ταρίφας. «Έλα μωρέ, μην κολλάς -εμείς στη Γκρέσια είμαστε γκράντε άτομα. Δε γινόμαστε μίζεροι», τον κατακεραυνώνω.
Μάλλον με πέρασε για εντελώς μαλάκα -γι’ αυτό μου χρέωσε τα διπλά για τη διαδρομή.

Το θέλανε, το κυνηγήσανε με ο,τι είχαν και το πήρανε. Το ματς ήταν τεράστιο, γιατί ενσωμάτωσε μια διαχρονική αλήθεια του ποδοσφαίρου. Οτι όσο ταλέντο και αν έχεις, όσα λεφτά κι αν σε πληρώνουν, αν η θέληση για νίκη δεν βασιλευει στην καρδιά σου και στο μυαλό σου τότε δεν γίνεσαι πρωταθλητής. Και σήμερα, το τελευταίο ματς της ημέρας είχε αρκετά πράγματα να μας δείξει.

Στο Dribble&Drink δεν αρέσουν τα στερεότυπα. Μερικές φορές όμως (μόνο μερικές) έχουν μια μικρή (μόνο μικρή) δόση αλήθειας. Και στην περίπτωση των Γερμανών αυτό ισχύει. Τελικά, απαντήθηκε ξεκάθαρα ένα από τα κεντρικά ερωτήματα αυτού του mundial: μπορεί αυτή η Γερμανία με το υλικό που ποιοτικά υπολείπεται από τουλάχιστον 5-6 ομάδες, να πάρει το Παγκόσμιο Κύπελλο;

Κατηγορηματικά ναι, μπορεί. Γιατί έχει ένα προπονητή στον πάγκο που ξέρει τι σημαίνει να κερδίζεις mundial, που δεν φοβάται την επιτυχία και που αυτή τη νοοτροπία έχει εμφυσήσει και στους παίκτες του. Γιατί αυτό που λείπει από ταλέντο το αναπληρώνουν σε πίστη και θέληση μέσα από τα παιχνίδια. Γιατί η ομάδα τους όπως όλες οι προηγούμενες νικήτριες ομάδες γιγαντώνονται κατά τη διάρκεια του τουρνουά, κερδίζουν συνεχώς αυτοπεποίθηση. Και ναι, γιατί είναι Γερμανοί και παίζουν στο σπίτι τους, γιατί είναι το mundial τους και πιστεύουν οτι μπορούν να το πάρουν. Όχι στα λόγια, στην καρδιά.

Υγ: Ατυχία που τους βρίσκουμε (μεις οι riquelmoi) πιθανότατα στον προημιτελικό.. μπορεί να αποδειχθεί το ματς του τουρνουά..

Υγ2: Διαφωνώ οτι η Γερμανία της πρεμιέρας ήταν καλύτερη. Σήμερα έκανε 15 φάσεις για γκολ χωρίς η Πολωνία να μυρίσει το γκαζον της περιοχής της. Στο πρώτο ματς ο Παύλος ο Γουατζόπες όποτε ήθελε καλούσε τα παιδιά για μπάρμπεκιου στην αυλή του Λέμαν.

Αγαπητοί αναγνώστες θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε πως σύσσωμη η συνταχτική ομάδα του D&D παρακολουθεί σε βίντεο το χθεσινό μάτς της Βραζιλίας ξανά και ξανά. Σκοπός μας είναι να ανακαλύψουμε που κρύβονται όλα αυτά τα μαγικά που έβλεπε εχθές ο Κώστας Βερνίκος και με περίσσιο πάθος μας τα περίγραφε. Βέβαια είμαστε έτοιμοι να τα παρατήσουμε αφού το μόνο που έχουμε εντοπίσει είναι το γκόλ του Κακά. Θα αποδεχθούμε λοιπόν την ήττα μας, κατανοώντας πως μόνο κάποιος με την εμπειρία και τις γνώσεις του Βερνίκου μπορεί να αντιληφθεί τέτοια υψηλά επίπεδα ποδοσφαιρικής τέχνης. Κώστα είμαστε απλά στην αρχή της καριέρας μας. Συγχώρησε μας.

Μετά λοιπόν από τόσες επαναλήψεις του ματσακίου αναρωτιέμαι:

1.       Ο Ρονάλντο ήταν ανήμπορος ή απλά αδιάφορος; Τέτοιο περιπατητή μέσα σε γήπεδο και σε τέτοιο επίπεδο δεν έχω ξαναδεί.

2.       Ο Ροναλντίνιο μήπως νόμιζε πως έπαιζε με τις γκόμενες (sorry girls) στην παραλία; Επίσης μήπως η τελευταία φορά που έκανε καλό παιχνίδι ήταν πολύ πριν τον τελικό του Champions League;

3.       Μήπως επίσης θυμάστε πότε έκανε καλό ματς ο Αντριάνο; Εγώ δε μπορώ να θυμηθώ.

4.       Θα είμαι υπερβολικός αν χαρακτηρίσω τον Πρσο μέγιστο κατσίκι;

5.       Πρσο, Μπάλαμπαν, Όλιτς…και οι τρεις μαζί κάνουν έναν Νταβόρ; Μπα…

6.       Ο Μπούτινα που ήταν;

7.       Οι Κροάτες μέσα στο γήπεδο ήταν τάβλα. Οι Κροάτες στην εξέδρα δεν ήταν σκέτη καύλα (μπίπ!);

Αυτά σύντροφοι. Πάμε για Ισπανία-Ουκρανία τώρα…

Ήθελα να το γράψω σε προηγούμενο post αλλά ξεχάστηκα και μου το θύμησε ένα σχόλιο/ερώτηση κάποιου/ας. Αναφέρομαι στο φορμά που γίνεται η τηλεοπτική μετάδοση. Θα έχετε παρατηρήσει τις δύο μάυρες οριζόντιες μπάρες που εμφανίζοντε στην οθόνη σας κατά τη διάρκεια των αγώνων. Αυτό συμβαίνει γιατί οι Γερμανοί δε στέλνουν σήμα 4:3 (συμβατικές τηλεοράσεις) αλλά σήμα σε κάποιο φορμά ευρείας οθόνης (όχι ακριβώς 16:9).

Η λύση για όσους έχουν widescreen τηλεοράσεις είναι να επιλέξουν ευρεία προβολή και να παίξουν με το ζουμ, ώστε να εξαφανίσουν τις μαύρες μπάρες. Τότε θα βλέπουν ευρυγώνια και χωρίς παραμόρφωση. ‘Οσοι τώρα έχετε συμβατικές τηλεοράσεις (4:3) δεν μπορείτε να κάνετε κάτι.

υ.γ.1 Λιγάκι τεχνικό το post αλλά πιστεύω πως είναι σχετικό.

υ.γ.2 Η ΝET έφτιαξε και το logo της (το έβαλε πιο κάτω) ώστε να μη «κόβεται» το μισό όταν κάνεις ζουμ σε ευρεία οθόνη. Τσακάλια!

Επεστρεψα νικητης.
Κατι πολυ περισσοτερο απο σοφος.
Πηγα στο παρισι πισω απο τις γραμμες του εχθρου και κατασκοπευσα τους αντιπαλους για λογαριασμο της Ινγκλατερας.
Μεχρι που καποιος σκατοψυχος μου ειπε οτι το Μουντιαλ γινεται στην γαμημενη την Γερμανια. Φτου.
Ιν ενι κειζ. Χιαρ γουι γκο μαδερφαδερ.
Με εναν κορμο για φιλημα και μια επιθεση που δεν θα εβαζε τεμαχιο ουτε στην οπιθσθοφυλακη της ΑΕΚ Ψαθοπυργου. Αλλα δεν μασαμε.
Πρωταγωνιστουν:
Paul «το τρωω το φαι μου» Robinson
Gary «δεν σε χαλασε Phil» Neville
Rio «Trendsetter» Ferdinand
John «ο μπαρμπερης μου γαμιεται» Terry
Ashley «οχι αν σας βασταει κοπιαστε» Cole
Frank «καργα φιλοτιμος» Lampard
Steven «το δεξι μου ειναι μπετον αρμε» Gerrard
David «που με βρηκανε εμενα για αρχηγο» Beckham
Joe «αριστερο χαφ? Δε γαμιεται…μεσα» Cole
Peter «ειμαι ψηλος, ειμαι αχαρος, ειμαι και καραγκιοζης» Crouch
Michael «εγω δεν βγαινω που να μου κοψουνε το κεφαλι» Owen

Συμπρωταγωνιστουν μεταξυ αλλων:
Wayne «καριολη Cole σου γαμω την αποθεραπεια» Bridge
Owen «αν θελετε ειμαι και καλουπατζης» Hargreaves
Wayne «στα knock out θα σας μαχαιρωσω τις μαναδες» Rooney
Theo «Βου και Α, ΒΑ» Walcott
Michael «τι να σου πω, ουτε κι εγω καταλαβα» Carrick
Jamie «ναι κυριε οπου θελετε» Carragher

Kαι στον ρολο του Χατζατζαρη:
Ενας Σουηδος ηδονοβλεψιας

Ειλικρινα συγγνωμη για την αργοπορια της ανταποκρισης αλλα συνβαινουν και στις καλυτερες οικογενειες.
stay tuned για την αναγγελια της συναντησης του Σαββατου.
Οβερ εντ αουτ