Dribble & Drink


Τσ(ι)αρτα, εσυ σουπερ σταρ…
Φεβρουαρίου 15, 2007, 6:32 μμ
Filed under: Uncategorized

Αν ήταν γείτονας σου, θα ήταν απ’ αυτούς που πλένουν το αμάξι, με σχολαστικότητα κάθε Σαββατοκύριακο, βρέξει χιονίσει. Αν ήταν δημόσιος υπάλληλος θα σε ταλαιπωρούσε με σαδισμό μέχρι θανάτου. Αν ήταν μπάτσος, θα ήταν ο εκλεκτός του Πολύδωρα, ο απόλυτος praetor urbanis. Αν ήταν Αμερικανός θα ψήφιζε Μπους, αν δεν ήταν ο ίδιος. Anyway, you get the picture. Ο Βασίλης Τσάρτας δεν είναι συμπαθής άνθρωπος. Για την ακρίβεια έχω την εντύπωση πως  ο Μπαμπινιώτης τον φωτογραφίζει δίπλα στο λήμμα «αντιπαθητικός μαλάκας».

    Και επειδή σε αυτή τη ποδοσφαιρική ζωή, η Θεία Δίκη εμφανίζεται αραιά και πού και αποφασίζει, το τέλος τον βρήκε σε ένα μεγαλομανές μέρος, την «Μεγάλη Βρετανία», ντυμένο με ένα ακριβό κοστούμι (που έδειχνε σαν δανεικό πάνω στο επαρχιακό κορμί του), μπροστά σε 5-6 μαθητευόμενους δημοσιογράφους να ανακοινώνει το τέλος της καριέρας του. Έτσι απλά.  Χωρίς φανέλα. Χωρίς ομάδα. Χωρίς φανατικούς οπαδούς. Χωρίς συμπάθεια. 

 Μισό λεπτό όμως. Ποιος μίλησε για συμπάθεια; Ποιος μίλησε για καλές προθέσεις; Δηλαδή ο Πικάσο έπρεπε να κουβαλάει τα ψώνια της γειτόνισσας του στο Παρίσι; Ο Μαραντόνα να μοιράζεται την κόκα του με τον κάθε έναν; Ο Τζιμ Μόρισον να γνωρίζει τους γονείς κάθε γυναίκας που πηδάει; 

Σας βλέπω ήδη εκνευρισμένους. Τι λες ρε ανώνυμε βλάκα, τι σχέση έχει ο χωριάτης ο Τσάρτας (ή Τσιάρτας;) με τους μύθους; Αυτός ο ανάλατος – πιθανότατα δεξιός – με την γλυκιά παρανομία; Καμία. Σχεδόν καμία. Εκτός από τη τέχνη.  Ο Βασίλης Τσάρτας, ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που θα ήθελε το άθλημα να είναι ατομικό και να αποθεώνεται σε κάθε παιχνίδι, ο τύπος που διάβαζε όλες τις εφημερίδες όταν έπαιζε για να βρει με επαρχιώτικο κόμπλεξ τι γράφει ποιος γι’ αυτόν, ο αθλητής που μισούσε όποιον δεν τον έγλυφε, εμένα προσωπικά θα μου λείψει. Δεν θέλω άλλους καλούς Γκούμες, άλλους άκακους Λάκηδες, άλλους λαοπλάνους Ντέμηδες. Θέλω έναν δανδή των γηπέδων, να προχωράει  ράθυμα, να βεντετίσει ασύστολα, να χαραμίζει το ταλέντο του, βαρεμένος και κομψευόμενος, άσχημος μέσα στην ομορφιά του.

 Βασίλη Τσάρτα, δεν περίμενα ποτέ να το πω αυτό, αλλά θα μου λείψεις. Αντιπαθητικέ μαλάκα. 

YΓ. Βιντεο εδω, μαζι με μπονους τα (ασχετα) σχολια

 



Ferenc Puskás
Νοεμβρίου 17, 2006, 5:29 μμ
Filed under: Uncategorized

λύγισαν τα βουνά..

video από το youtube εδώ



IN ABEL XAVIER WE TRUST
Σεπτεμβρίου 26, 2006, 2:55 μμ
Filed under: Uncategorized

xa1.jpg



Τάκη εσυ σουπερ σταρ
Σεπτεμβρίου 24, 2006, 1:42 μμ
Filed under: Uncategorized

Δυο πράγματα που κουβαλάνε τον χαρακτηρισμό παρθένο, εκτιμώ σε αυτή τη ζωή. Πρώτο, το παρθένο ελαιόλαδο, επειδή κατάγομαι από την Καλαμάτα. Και δεύτερο την παρθένα ματιά.

   Το να βλέπεις κάτι για πρώτη φορά, αποκομμένος από τις αναμνήσεις της επανάληψης είναι ανεκτίμητο και μοναδικό κριτήριο. Είναι ο τρόπος να βλέπεις τα πράγματα καθαρότερα.   Είχα να πάω σε ντέρμπι του Ολυμπιακού, από την εποχή του ΟΑΚΑ. Την εξευγενισμένη εποχή, όπου ό,τι και να γινόταν, χανόταν από την απόσταση του γηπέδου – ψυγείου. Εκανα το λάθος να πάω στο γήπεδο Καραϊσκάκη το Σάββατο. Και είδα τον ορισμό της κυριλέ καφρίλας να θριαμβεύει, στην υπηρεσία του κόκκινου φασισμού του Ολυμπιακού.

    Να ξεκαθαρίσω κάτι: Είμαι Ολυμπιακός. Συνεχίζουμε.

    Είκοσι λεπτά πριν ξεκινήσει το παιχνίδι. Στις θέσεις των επισήμων,  μια μελαγχολική φιγούρα, ντυμένη απλά και ερυθρόλευκα ατενίζει τον κόσμο να μπαίνει στο γήπεδο. Τα μαλλιά του, φρεσκολουσμένα – αν το φρέσκο σημαίνει 2 χρόνια πριν – κυματίζουν την ώρα που κουνάει νωχελικά το κεφάλι του. Κάθεται σε κάτι δερμάτινους καναπέδες από την ΙΚΕΑ, προορισμένους να φιλοξενούν τους κυριλέ κώλους των μελών και κάνει ακατάσχετο socializing με κάτι τύπους με πούρα αγορασμένα από το περίπτερο και πουκάμισα Gant. Ονομάζεται Τάκης Τσουκαλάς. Πέντε λεπτά πριν αρχίσει το παιχνίδι, σηκώνεται με νωθρή αποφασιστικότητα και πηγαίνει προς την δουλειά του: την οργάνωση της Θύρας 7. Η νωθρή αποφασιστικότητα έμοιαζε με αυτή των ανθρώπων που ξέρουν να κάνουν τη δουλειά τους καλά.    Λίγο αργότερα, η έννοια ζούγκλας θριάμβευε. Οι security του γηπέδου, έφτυναν τους παίκτες της ΑΕΚ. Ο κόσμος – στα επίσημα – πετούσε μέσα στο γήπεδο μπάλες την ώρα του αγώνα για να κόψει την επίθεση της ΑΕΚ, κινήσεις που προωτοεντοπίστηκαν στο γήπεδο της Προοδευτικής. Η φαλάκρα του Φερέρ γινόταν στόχος κάτι διαφημιστικών φυλλαδίων με πλαστικοποιημένο χαρτί. Κάτι τύποι δίπλα μου άφριζαν στην ιδέα της ήττας. Και η ομάδα σερνόταν.     Θυμάμαι το Καραϊσκάκη στις εποχές προ πρωταθλημάτων. Υπήρχε καφρίλα, υπήρχε πάθος, αλλά όλα αυτά πορεύονταν από την ανόητη πίστη του οπαδού στην ομάδα και την προσπάθεια ανάκαμψης. Ηταν κάπως πιο «ιερό» από την τωρινή κατάσταση.

Τώρα, τα πράγματα έχουν καλυφθεί από μια απίστευτη αλαζονεία, από τον Κόκκαλη, μέχρι τον αμοιβόμενο με 600 ευρώ μέσο γαύρο η ήττα είναι απαγορευμένη. Και γι’ αυτό ο κόσμος συμμετέχει – πλαγίως – στο παιχνίδι με κάθε τρόπο, κόβοντας επιθέσεις, ταπεινώνοντας αντιπάλους, τραμπουκίζοντας ασύστολα, ποδοπατώντας κάθε έννοια ανταγωνιστικότητας, ακόμα και για έναν εξαιρετικά κυνικό τύπο σαν και εμένα.

   Την επόμενη μέρα ανοίγω τις εφημερίδες. Καμία αναφορά. Αν εξαιρέσεις τις οπαδικές της ΑΕΚ, που το γράφουν για να βρουν άλλοθι, με μια δόση πίκρας γιατί δεν μπορούν να το κάνουν και οι ίδιοι, οι υπόλοιποι καμία αναφορά. Ισως έχει να κάνει με την επανάληψη, με την απουσία της παρθένας ματιάς. Στα (παρθένα) μάτια μου, αυτή η κατάσταση ισοδυναμεί με έναν απεχθή ολοκληρωτισμό, μια αλαζονεία που οι περισσότεροι στη ζωή τους δεν μπορούν να τίποτα να έχουν, ένα πέος με δάνειο.  

Δίπλα μου , ένας τύπος με κακή οδοντοστοιχία και ακόμα χειρότερο σαπούνι, χαμογελούσε βρίζοντας χωρίς να κάνει καμία αναφορά στην διαιτησία. Προφανώς δεν τον συνέφερε. Αυτό που δεν μπορούσε να σκεφτεί είναι πως αυτή η αλαζονεία της υποχρεωτικής νίκης, τρώει τον Ολυμπιακό και στο μέλλον αυτό θα αποδειχθεί. Νομοτελειακά, θα έρθει η πτώση και τότε, όλοι αυτοί οι δανειολήπτες πέους, θα νιώσουν όπως στην πραγματική τους ζωή. Ευνουχισμένοι και ανίκανοι.    Το παραλήρημα τούτο, δεν έχει κανένα νόημα, απλά αποτελεί σκέψεις ενός τύπου που γουστάρει την μπάλα, με την πραγματική της έννοια. Χωρίς στοίχημα, χωρίς αναγκαιότητα νίκης, χωρίς φτυσιές, χωρίς καθωσπρεπισμό, χωρίς Τύπο και τύπους. Δηλαδή που δεν γουστάρει την μπάλα, που ο τόπος γέννησης του, τον καταδίκασε να ζει.    

ΥΓ Συμβουλή. Απ’ ότι διαβάζετε στον αθλητικό Τύπο, όχι να πιστεύετε τα μισά. Να τα αντιστρέφετε και έτσι μπορείτε να δειτε μια εικόνα της αλήθειας.                                 



Shoe Fetish
Σεπτεμβρίου 8, 2006, 3:25 μμ
Filed under: Uncategorized



wordpress 2 blogspot 1 (στο 91′)
Ιουλίου 27, 2006, 8:30 μμ
Filed under: Uncategorized

σε κάθε ομάδα και σε κάθε μεγάλο παιχνίδι υπάρχει ένας μοιραίος παίκτης. όταν το ματς πλησιάζει στο 80ο λεπτό και το σκορ είναι 2-2, όταν ο τερματοφύλακας πιάνει τα άπιαστα, όταν το κοινό χορεύει στις κερκίδες για να εμψυχώσει τους παίκτες, τότε βρίσκεται ο ένας που θα κάνει την μεγάλη μαλακία.

είτε θα προσπαθήσει να διώξει με τον δικό του τρόπο την μπάλα βάζοντας αυτογκόλ, είτε θα χάσει το πέναλτι που κέρδισαν οι συμπαίκτες του με τέλειο συνδυασμό, είτε θα κάνει πολύ σκληρό και αχρείαστο φάουλ και θα φύγει με κόκκινη. κάτι σαν τον rooney στο ματς με την πορτογαλία. ή τον τσιαντάκη σε εκείνο το αξέχαστο 2-3 στο καραϊσκάκη. εκεί καταλαβαίνεις πως αυτός ο παίκτης δεν είναι ακόμα έτοιμος. ανήκει στην κατηγορία αυτών που οι πρόεδροι στέλνουν σε αχαρναϊκούς και μαρκόπουλα να μάθουν τη σημασία της ψυχολογίας στα κρίσιμα λεπτά.

έναν τέτοιο παίκτη είχε και το αδικοχαμένο dd. ο πρόεδρος όμως τον έστειλε να μάθει μπάλα και τη σημασία του να σέβεσαι τους συμπαίκτες σου, οπότε η ομάδα ελπίζει σε νέες επιτυχίες με την έναρξη της σεζόν.



φυγε μωρη αντζελινα απο τη μεση…
Ιουλίου 27, 2006, 7:18 μμ
Filed under: Uncategorized

Αυτό που κατάλαβα χθες είναι ότι ο Ζιντάν είναι μεγάλος κεφαλοσφαιριστής. Σκοτώνει ταύρο με κουτουλιά ο άνθρωπος. Το έκανε το ’98, το έκανε και χθες, απλά δεν πέτυχε την μπάλα αλλά τον Μάρκο. Η αντίδραση του δεν με εξέπληξε. Γνωρίζαμε τι είναι ο Ζιζού. Για εμένα είναι προσόν που θα βοηθήσει τον μύθο του να γιγαντωθεί. Η πραγματική αλητεία όμως του χθεσινού παιχνιδιού ήταν το πέναλτι που έκανε. Αυτό ρε Ζιντάν όταν το κάνεις σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου απέναντι στον καλύτερο κατ’ εμέ, τερματοφύλακα του κόσμου, τότε παραμένεις ένα αδιόρθωτο παιδί που παίζεις μπάλα με τους κολλητούς σου στη Μασσαλία. Γι’ αυτό το πέναλτι στα δικαιολογώ όλα. Και στη σειρά να τους έβαζες τους Ιταλούς και να τους κουτούλαγες έναν-έναν από δύο φορές (εκτός από το Τζενάρο γιατί ποιος άνθρωπος εκτός από τον Τάισον, αντέχει να κουτουλήσει το καμάρι της Καλαβρίας δύο φορές) πάλι θα έλεγα είσαι μάγκας. Προσωπικά βαρέθηκα να σκέφτομαι την κουτουλιά. Δεν γαμιέται, μια κουτουλιά είναι. Εχω δει και καλύτερες και στην τελική δεν τον βρήκες και πολύ καλά. Αν ήταν να τον κουτουλήσεις ας το έκανες σωστά Ζιζού. Στο σαγόνι που πονάει και ζαλίζει. Ομως μικρός προτιμούσες τις ντρίμπλες από τις μάπες. Τι να κάνεις, επιλογές είναι αυτές. Αλλά ρε Ζινεντίν το πέναλτι ήταν αυτό που πραγματικά απέδειξε ποιος είσαι. Αυτό που εγώ αποκαλώ παπατζής και είναι αυτό που γουστάρω περισσότερο σε αυτό το γαμοάθλημα που λέγεται ποδόσφαιρο. Αμα το έβλεπα στην τηλεόραση και πέρναγε από μπροστά μου η Αντζελίνα Τζολί θα της έλεγα «φύγε μωρή χαμούρα από μπροστά να δω το πέναλτι του Ζιζού».Τι ήταν αυτό ρε τεράστιε; Λόμπα; Στο Μπουφόν; Ετσι ξεφτιλίζεις τον καλύτερο τερματοφύλακα τούτου του πλανήτη; Ετσι απλά; Με λομπίτσα και αυτός κατάχαμα να κοιτάς την μπαλίτσα με ταχύτητα μεθυσμένης χελώνας να καταλήγει δοκάρι και μέσα; Τι να πει κανείς. Πας πάσο μαζεύεις τα χαρτιά και ξεκινάς πάλι την μπάλα από τα τσικό. Καναγάρο είσαι και εσύ τεράστιος αγόρι μου. Κεντρικό αμυντικό με σπριντ Ασάφα Πάουελ στα 10 πρώτα μέτρα πρώτη φορά βλέπω. Σαν τανκ με κινητήρα Φεράρι πας στην μπάλα ρε μεγάλε και είσαι πιο καθαρός και από τον βίο του Οσίου Ποταπίου.

Εσύ ρε Φραντσέσκο Πότι την Κούπα γιατί την σήκωσες; Εσύ ρε χρυσό παιδί του ιταλικού ποδοσφαίρου που πήγες να σηκώσεις το Παγκόσμιο Κύπελλο και η προσφορά σου ήταν 4 φάουλ, τρεις αποτυχημένες πάσες, μισή κεφαλιά και δύο χειραψίες με αντιπάλους. Αντε γαμήσου ρε βλάκα Τότι, ούτε με απόχη δεν την σταματάς την μπάλα. Ντελ Πιέρο και εσύ σιγά, σιγά κόψτο. Τριάδα στους Παραολυμπιακούς δεν χτυπάς. Με ημερολόγιο χρονομετράνε τα σπριντ σου. Ξεκινάς σήμερα από την σέντρα φτάνεις σε τρεις μέρες. Ο Χριστόφορος Κολόμβος πιο γρήγορα έφτασε στην Αμερική. Φάμπιο Γκρόσο το Παλέρμο έχει κάθε δικαίωμα να πανηγυρίζει. Ενα κομμάτι της Κούπας ζήτα το από την ιταλική ομοσπονδία για το σαλόνι σου. Σου αξίζει.
Τζενάρο εσένα σε άφησα στο τέλος. Είσαι η αδυναμία μου. Φοράς δύο αριστερά παπούτσια βέβαια αλλά από ψυχή βάζεις κάτω τον Ρόκι Μπαλμπόα στο Νο4 όταν τον βάραγε ο Ρώσος ένα τριήμερο με διάλλειμα για νερό και αυτός σηκωνόταν με μάτι, μόλις γύρισα από το Αμστερνταμ και κατέβασε το βουνό με δύο φάπες. Τζενάρο υποκλίνομαι. Σου αξίζει μια θέση στο πάνθεον των σκληροπυρηνικών χαφ που τρώνε τούβλα για πρωινό. Κάτι τελευταίο για τον Ζιντάν. Τον ευχαριστώ γιατί πλέον σε συζητήσεις περί κορυφαίου ποδοσφαιριστή όλων των εποχών θα μπορώ να ισχυρίζομαι ότι έχω δει τον καλύτερο. Και άμα μου λένε για Πελέ και Μαραντόνα τότε χαμογελώντας θα απαντάω: «Ελα μωρέ μια κουτουλιά είναι αυτοί»…

Έπειτα από 30 μερες εντατικής παρακολούθησης του Μουντιάλ, ο αδερφικός φίλος Rizla, σηκώθηκε από το καναπέ του, τίναξε τις στάχτες και έγραψε το κείμενο που είχε υποσχεθεί εδώ και μήνες στο D&D. Και από κουτουλιές αυτόν ξέρουμε, αυτόν εμπιστευόμεθα.