Dribble & Drink


IN ABEL XAVIER WE TRUST
Σεπτεμβρίου 26, 2006, 2:55 μμ
Filed under: Uncategorized

xa1.jpg



Τάκη εσυ σουπερ σταρ
Σεπτεμβρίου 24, 2006, 1:42 μμ
Filed under: Uncategorized

Δυο πράγματα που κουβαλάνε τον χαρακτηρισμό παρθένο, εκτιμώ σε αυτή τη ζωή. Πρώτο, το παρθένο ελαιόλαδο, επειδή κατάγομαι από την Καλαμάτα. Και δεύτερο την παρθένα ματιά.

   Το να βλέπεις κάτι για πρώτη φορά, αποκομμένος από τις αναμνήσεις της επανάληψης είναι ανεκτίμητο και μοναδικό κριτήριο. Είναι ο τρόπος να βλέπεις τα πράγματα καθαρότερα.   Είχα να πάω σε ντέρμπι του Ολυμπιακού, από την εποχή του ΟΑΚΑ. Την εξευγενισμένη εποχή, όπου ό,τι και να γινόταν, χανόταν από την απόσταση του γηπέδου – ψυγείου. Εκανα το λάθος να πάω στο γήπεδο Καραϊσκάκη το Σάββατο. Και είδα τον ορισμό της κυριλέ καφρίλας να θριαμβεύει, στην υπηρεσία του κόκκινου φασισμού του Ολυμπιακού.

    Να ξεκαθαρίσω κάτι: Είμαι Ολυμπιακός. Συνεχίζουμε.

    Είκοσι λεπτά πριν ξεκινήσει το παιχνίδι. Στις θέσεις των επισήμων,  μια μελαγχολική φιγούρα, ντυμένη απλά και ερυθρόλευκα ατενίζει τον κόσμο να μπαίνει στο γήπεδο. Τα μαλλιά του, φρεσκολουσμένα – αν το φρέσκο σημαίνει 2 χρόνια πριν – κυματίζουν την ώρα που κουνάει νωχελικά το κεφάλι του. Κάθεται σε κάτι δερμάτινους καναπέδες από την ΙΚΕΑ, προορισμένους να φιλοξενούν τους κυριλέ κώλους των μελών και κάνει ακατάσχετο socializing με κάτι τύπους με πούρα αγορασμένα από το περίπτερο και πουκάμισα Gant. Ονομάζεται Τάκης Τσουκαλάς. Πέντε λεπτά πριν αρχίσει το παιχνίδι, σηκώνεται με νωθρή αποφασιστικότητα και πηγαίνει προς την δουλειά του: την οργάνωση της Θύρας 7. Η νωθρή αποφασιστικότητα έμοιαζε με αυτή των ανθρώπων που ξέρουν να κάνουν τη δουλειά τους καλά.    Λίγο αργότερα, η έννοια ζούγκλας θριάμβευε. Οι security του γηπέδου, έφτυναν τους παίκτες της ΑΕΚ. Ο κόσμος – στα επίσημα – πετούσε μέσα στο γήπεδο μπάλες την ώρα του αγώνα για να κόψει την επίθεση της ΑΕΚ, κινήσεις που προωτοεντοπίστηκαν στο γήπεδο της Προοδευτικής. Η φαλάκρα του Φερέρ γινόταν στόχος κάτι διαφημιστικών φυλλαδίων με πλαστικοποιημένο χαρτί. Κάτι τύποι δίπλα μου άφριζαν στην ιδέα της ήττας. Και η ομάδα σερνόταν.     Θυμάμαι το Καραϊσκάκη στις εποχές προ πρωταθλημάτων. Υπήρχε καφρίλα, υπήρχε πάθος, αλλά όλα αυτά πορεύονταν από την ανόητη πίστη του οπαδού στην ομάδα και την προσπάθεια ανάκαμψης. Ηταν κάπως πιο «ιερό» από την τωρινή κατάσταση.

Τώρα, τα πράγματα έχουν καλυφθεί από μια απίστευτη αλαζονεία, από τον Κόκκαλη, μέχρι τον αμοιβόμενο με 600 ευρώ μέσο γαύρο η ήττα είναι απαγορευμένη. Και γι’ αυτό ο κόσμος συμμετέχει – πλαγίως – στο παιχνίδι με κάθε τρόπο, κόβοντας επιθέσεις, ταπεινώνοντας αντιπάλους, τραμπουκίζοντας ασύστολα, ποδοπατώντας κάθε έννοια ανταγωνιστικότητας, ακόμα και για έναν εξαιρετικά κυνικό τύπο σαν και εμένα.

   Την επόμενη μέρα ανοίγω τις εφημερίδες. Καμία αναφορά. Αν εξαιρέσεις τις οπαδικές της ΑΕΚ, που το γράφουν για να βρουν άλλοθι, με μια δόση πίκρας γιατί δεν μπορούν να το κάνουν και οι ίδιοι, οι υπόλοιποι καμία αναφορά. Ισως έχει να κάνει με την επανάληψη, με την απουσία της παρθένας ματιάς. Στα (παρθένα) μάτια μου, αυτή η κατάσταση ισοδυναμεί με έναν απεχθή ολοκληρωτισμό, μια αλαζονεία που οι περισσότεροι στη ζωή τους δεν μπορούν να τίποτα να έχουν, ένα πέος με δάνειο.  

Δίπλα μου , ένας τύπος με κακή οδοντοστοιχία και ακόμα χειρότερο σαπούνι, χαμογελούσε βρίζοντας χωρίς να κάνει καμία αναφορά στην διαιτησία. Προφανώς δεν τον συνέφερε. Αυτό που δεν μπορούσε να σκεφτεί είναι πως αυτή η αλαζονεία της υποχρεωτικής νίκης, τρώει τον Ολυμπιακό και στο μέλλον αυτό θα αποδειχθεί. Νομοτελειακά, θα έρθει η πτώση και τότε, όλοι αυτοί οι δανειολήπτες πέους, θα νιώσουν όπως στην πραγματική τους ζωή. Ευνουχισμένοι και ανίκανοι.    Το παραλήρημα τούτο, δεν έχει κανένα νόημα, απλά αποτελεί σκέψεις ενός τύπου που γουστάρει την μπάλα, με την πραγματική της έννοια. Χωρίς στοίχημα, χωρίς αναγκαιότητα νίκης, χωρίς φτυσιές, χωρίς καθωσπρεπισμό, χωρίς Τύπο και τύπους. Δηλαδή που δεν γουστάρει την μπάλα, που ο τόπος γέννησης του, τον καταδίκασε να ζει.    

ΥΓ Συμβουλή. Απ’ ότι διαβάζετε στον αθλητικό Τύπο, όχι να πιστεύετε τα μισά. Να τα αντιστρέφετε και έτσι μπορείτε να δειτε μια εικόνα της αλήθειας.                                 



Shoe Fetish
Σεπτεμβρίου 8, 2006, 3:25 μμ
Filed under: Uncategorized