Dribble & Drink


owen-d
Ιουλίου 27, 2006, 7:07 μμ
Filed under: Uncategorized

Η σχέση μας ξεκίνησε πριν από περίπου επτά χρόνια… Θαρρώ ήταν όταν ένας καλός φίλος τότε μου μίλησε με μάτια να γυαλίζουν από θαυμασμό, θα το ‘λεγα τότε, ηδονή, νομίζω τώρα πως ταιριάζει καλύτερα, για όλα εκείνα που ξυπνάνε όταν πατάς στα ιερά εδάφη του «Ανφιλντ».
Ηταν μια καλή αρχή για να κοιτάξω κι εγώ προς Μέρσεϊσαϊντ, αλλά ο μεγάλος έρωτας ήρθε διαβάζοντας και βλέποντας εκείνο το κοντοπίθαρο παιδάκι. Οχι ακριβώς πρότυπο των εκάστοτε τρεντ, όχι πολύ γοητευτικός ή κάποιους είδος «μάγος» της μπάλας, με φαντεζί κινήσεις κι ούτε καν ιδιαίτερα όμορφος. Αλλά είναι από εκείνες τις αγάπες που ξεκινάνε έτσι απλά, χωρίς πολλά «γιατί» να τις συνοδεύουν.

Η Λίβερπουλ ήταν πια σχέση ζωής, αλλά η αγάπη προερχόταν εν πολλοίς από εκείνο τον τυπάκο με το baby-face και τη διαολεμένη σχέση του με την στρογγυλή τύπισσα… Η Λίβερπουλ δεν θα έφτανε ποτέ σε καμιά ιδιαίτερη διάκριση και άλλωστε σε εκείνο τον τελικό του Ντόρτμουντ προτίμησα να λυπηθώ τους φτωχούς Ισπανούς για την κακοδαιμονία τους, χάνοντας ίσως την καλύτερη ευκαιρία μου να απολαύσω το ιερό αντικείμενο του πόθου μου σε στιγμές δόξας, ακόμη κι αν δεν σκόραρε.

Με τα χρόνια να περνάνε και άλλες σπουδαίες δόξες να μην έρχονται συνέχιζα να ελπίζω και φτιάχνομαι με τις αναμνήσεις του Μονάχου, ελπίζοντας πάντα πως τα σημάδια του παρελθόντος κάποια (γαμημένη) στιγμή θα μπολιάσουν επιτέλους τους κοκκινοφορεμένους και ίσως, ίσως, κάποια στιγμή η ιστορία ζωντάνευε ξανά μπροστά στα μάτια μου αυτή τη φορά…

Και ζώντας με αυτή τη προσμονή, ομολογώ, τα νέα του 2004 δεν μου άρεσαν καθόλου… Μέρες βουτούσα σε κάθε αγγλική έκδοση φυλλάδας και έψαχνα την επιβεβαίωση των επιθυμιών μου. Ο Μάικλ Οουεν ήταν η Λίβερπουλ, η Λίβερπουλ ήταν ο Μάικλ Οουεν και κανείς, καμία σιχαμερή Ρεάλ, δεν μπορούσε να τους χωρίσει… Think again… Δεν θυμάμαι ημερομηνία, ούτε λεπτομέρειες της συμφωνίας, αλλά θυμάμαι πολύ-πολύ καλά τι ξεστόμισα τη μέρα που τον είδα να ποζάρει με τη φανέλα τους. «Να μην παίξεις στη ζωή σου ποτέ ξανά μπάλα αηδιαστικέ προδότη… Αυτή η υπογραφή είναι της καταδίκης σου…». Ή κάπως έτσι… Κι όπως μπορεί να πιστοποιήσει ένας φίλος, αλλά πλέον και η ιστορία, πως οι κατάρες μου πιάνουν… Μόνο που όταν το σκέφτομαι ξανά λυπάμαι…

Λυπάμαι που δεν ήσουν μαζί μας στην Πόλη και ανάμεσα στους ατελείωτους παλμούς ευτυχίας όταν σηκώναμε το τρόπαιο, που ίσως ποτέ δεν αγκαλιάσεις, έλεγα πως είναι κρίμα… Και είναι τόσο πιο κρίμα τώρα, γιατί τα νέα δεν ήταν καθόλου καλά και πέντε μήνες είναι τόσοι πολλοί, ίσως και μια καριέρα ολόκληρη. Κι αυτή η καριέρα είχε ξεκινήσει μοιάζοντας τόσο κοντά σε παραμύθι, που είναι σχεδόν θλιβερό να παίρνει τέτοιο τέλος, αργό, σχεδόν βασανιστικό, να βουλιάζεις στην ανυποληψία και λίγο-λίγο να χάνεσαι από το προσκήνιο, ακριβώς εκεί που περίμενες να σταματήσει ο χρόνος κι όλα να απογειωθούν ξανά, όπως εκείνη τη φορά στο Μόναχο, όπως εκείνες τις φορές στα «κόκκινα» με μια εκατοντάδα γκολ – ούτε στο ¼ της ηλικίας σου.

ps. να με συγχωρήσουν οι πολυάριθμοι αναγνώστες του D&D, καθώς και οι αξιότιμοι contributors που δεν είμαι ακριβώς μουντιαλική, αλλά η θλίψη ήταν μεγάλη και ελπίζω στην κατανόησή σας. αν πάλι όχι, σβήστε με απ’ τα κατάστιχά σας… (αφού έχετε ξαναδιαβάσει προ-σε-κτι-κά την προτελευταία παράγραφο…) cheers and in the Owen we trust(ed)…

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: