Dribble & Drink

σε κάθε ομάδα και σε κάθε μεγάλο παιχνίδι υπάρχει ένας μοιραίος παίκτης. όταν το ματς πλησιάζει στο 80ο λεπτό και το σκορ είναι 2-2, όταν ο τερματοφύλακας πιάνει τα άπιαστα, όταν το κοινό χορεύει στις κερκίδες για να εμψυχώσει τους παίκτες, τότε βρίσκεται ο ένας που θα κάνει την μεγάλη μαλακία.

είτε θα προσπαθήσει να διώξει με τον δικό του τρόπο την μπάλα βάζοντας αυτογκόλ, είτε θα χάσει το πέναλτι που κέρδισαν οι συμπαίκτες του με τέλειο συνδυασμό, είτε θα κάνει πολύ σκληρό και αχρείαστο φάουλ και θα φύγει με κόκκινη. κάτι σαν τον rooney στο ματς με την πορτογαλία. ή τον τσιαντάκη σε εκείνο το αξέχαστο 2-3 στο καραϊσκάκη. εκεί καταλαβαίνεις πως αυτός ο παίκτης δεν είναι ακόμα έτοιμος. ανήκει στην κατηγορία αυτών που οι πρόεδροι στέλνουν σε αχαρναϊκούς και μαρκόπουλα να μάθουν τη σημασία της ψυχολογίας στα κρίσιμα λεπτά.

έναν τέτοιο παίκτη είχε και το αδικοχαμένο dd. ο πρόεδρος όμως τον έστειλε να μάθει μπάλα και τη σημασία του να σέβεσαι τους συμπαίκτες σου, οπότε η ομάδα ελπίζει σε νέες επιτυχίες με την έναρξη της σεζόν.

Αυτό που κατάλαβα χθες είναι ότι ο Ζιντάν είναι μεγάλος κεφαλοσφαιριστής. Σκοτώνει ταύρο με κουτουλιά ο άνθρωπος. Το έκανε το ’98, το έκανε και χθες, απλά δεν πέτυχε την μπάλα αλλά τον Μάρκο. Η αντίδραση του δεν με εξέπληξε. Γνωρίζαμε τι είναι ο Ζιζού. Για εμένα είναι προσόν που θα βοηθήσει τον μύθο του να γιγαντωθεί. Η πραγματική αλητεία όμως του χθεσινού παιχνιδιού ήταν το πέναλτι που έκανε. Αυτό ρε Ζιντάν όταν το κάνεις σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου απέναντι στον καλύτερο κατ’ εμέ, τερματοφύλακα του κόσμου, τότε παραμένεις ένα αδιόρθωτο παιδί που παίζεις μπάλα με τους κολλητούς σου στη Μασσαλία. Γι’ αυτό το πέναλτι στα δικαιολογώ όλα. Και στη σειρά να τους έβαζες τους Ιταλούς και να τους κουτούλαγες έναν-έναν από δύο φορές (εκτός από το Τζενάρο γιατί ποιος άνθρωπος εκτός από τον Τάισον, αντέχει να κουτουλήσει το καμάρι της Καλαβρίας δύο φορές) πάλι θα έλεγα είσαι μάγκας. Προσωπικά βαρέθηκα να σκέφτομαι την κουτουλιά. Δεν γαμιέται, μια κουτουλιά είναι. Εχω δει και καλύτερες και στην τελική δεν τον βρήκες και πολύ καλά. Αν ήταν να τον κουτουλήσεις ας το έκανες σωστά Ζιζού. Στο σαγόνι που πονάει και ζαλίζει. Ομως μικρός προτιμούσες τις ντρίμπλες από τις μάπες. Τι να κάνεις, επιλογές είναι αυτές. Αλλά ρε Ζινεντίν το πέναλτι ήταν αυτό που πραγματικά απέδειξε ποιος είσαι. Αυτό που εγώ αποκαλώ παπατζής και είναι αυτό που γουστάρω περισσότερο σε αυτό το γαμοάθλημα που λέγεται ποδόσφαιρο. Αμα το έβλεπα στην τηλεόραση και πέρναγε από μπροστά μου η Αντζελίνα Τζολί θα της έλεγα «φύγε μωρή χαμούρα από μπροστά να δω το πέναλτι του Ζιζού».Τι ήταν αυτό ρε τεράστιε; Λόμπα; Στο Μπουφόν; Ετσι ξεφτιλίζεις τον καλύτερο τερματοφύλακα τούτου του πλανήτη; Ετσι απλά; Με λομπίτσα και αυτός κατάχαμα να κοιτάς την μπαλίτσα με ταχύτητα μεθυσμένης χελώνας να καταλήγει δοκάρι και μέσα; Τι να πει κανείς. Πας πάσο μαζεύεις τα χαρτιά και ξεκινάς πάλι την μπάλα από τα τσικό. Καναγάρο είσαι και εσύ τεράστιος αγόρι μου. Κεντρικό αμυντικό με σπριντ Ασάφα Πάουελ στα 10 πρώτα μέτρα πρώτη φορά βλέπω. Σαν τανκ με κινητήρα Φεράρι πας στην μπάλα ρε μεγάλε και είσαι πιο καθαρός και από τον βίο του Οσίου Ποταπίου.

Εσύ ρε Φραντσέσκο Πότι την Κούπα γιατί την σήκωσες; Εσύ ρε χρυσό παιδί του ιταλικού ποδοσφαίρου που πήγες να σηκώσεις το Παγκόσμιο Κύπελλο και η προσφορά σου ήταν 4 φάουλ, τρεις αποτυχημένες πάσες, μισή κεφαλιά και δύο χειραψίες με αντιπάλους. Αντε γαμήσου ρε βλάκα Τότι, ούτε με απόχη δεν την σταματάς την μπάλα. Ντελ Πιέρο και εσύ σιγά, σιγά κόψτο. Τριάδα στους Παραολυμπιακούς δεν χτυπάς. Με ημερολόγιο χρονομετράνε τα σπριντ σου. Ξεκινάς σήμερα από την σέντρα φτάνεις σε τρεις μέρες. Ο Χριστόφορος Κολόμβος πιο γρήγορα έφτασε στην Αμερική. Φάμπιο Γκρόσο το Παλέρμο έχει κάθε δικαίωμα να πανηγυρίζει. Ενα κομμάτι της Κούπας ζήτα το από την ιταλική ομοσπονδία για το σαλόνι σου. Σου αξίζει.
Τζενάρο εσένα σε άφησα στο τέλος. Είσαι η αδυναμία μου. Φοράς δύο αριστερά παπούτσια βέβαια αλλά από ψυχή βάζεις κάτω τον Ρόκι Μπαλμπόα στο Νο4 όταν τον βάραγε ο Ρώσος ένα τριήμερο με διάλλειμα για νερό και αυτός σηκωνόταν με μάτι, μόλις γύρισα από το Αμστερνταμ και κατέβασε το βουνό με δύο φάπες. Τζενάρο υποκλίνομαι. Σου αξίζει μια θέση στο πάνθεον των σκληροπυρηνικών χαφ που τρώνε τούβλα για πρωινό. Κάτι τελευταίο για τον Ζιντάν. Τον ευχαριστώ γιατί πλέον σε συζητήσεις περί κορυφαίου ποδοσφαιριστή όλων των εποχών θα μπορώ να ισχυρίζομαι ότι έχω δει τον καλύτερο. Και άμα μου λένε για Πελέ και Μαραντόνα τότε χαμογελώντας θα απαντάω: «Ελα μωρέ μια κουτουλιά είναι αυτοί»…

Έπειτα από 30 μερες εντατικής παρακολούθησης του Μουντιάλ, ο αδερφικός φίλος Rizla, σηκώθηκε από το καναπέ του, τίναξε τις στάχτες και έγραψε το κείμενο που είχε υποσχεθεί εδώ και μήνες στο D&D. Και από κουτουλιές αυτόν ξέρουμε, αυτόν εμπιστευόμεθα.

Για την ιστορία και μόνο (αν και όλα αυτά πολύ μικρή σημασία έχουν τέτοιες ώρες),να σημειώσουμε ότι, στο τελευταίο παιχνίδι – σόου του Ζινεντίν Ζιντάν, αναμετρήθηκαν οι εθνικές ομάδες της Ιταλίας και της Γαλλίας, με νικήτρια στα πέναλτι την ομάδα της Ιταλίας. Το παιχνίδι διεξήχθη στο πλαίσιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου (του οποίου ήταν ο τελικός) και η Ιταλία έφτασε στις 4 κατακτήσεις Παγκοσμίων Κυπέλλων.

Επειδη θα ακουσουμε και θα διαβασουμε αρκετα ηθικοπλαστικα σχολια, εχω να δηλωσω πως ηταν το ιδανικο τελος. Πρωτα μαγεια με το πεναλτι που κανενας φυσιολογικος ανθρωπος δεν χτυπαει σε τελικο Μουντιαλ, κοντρα στον καλυτερο τερματοφυλακα του κοσμου και μετα με αλητεια, κουτουλιες και κοκκινες. Για τον Γιαζιντ απο την Καστελαν, ηταν το ιδανικο τελος. Αντε και στο Hollywood.

PS Respect στον Μπουφον και τον Καναβαρο για το Πρωταθλημα Ευρωπης που κατεκτησαν. Οποιος βλεπει ΝΕΤ καταλαβαινει.

Ποδοσφαιρική κριτική σημαίνει κριτική με βάση το αποτέλεσμα. Και μόνο.
Παράδειγμα 1ο:

Η Αργεντινή κερδίζει απ΄το 49′ 1-0 την Γερμανία, η οποία αδυνατεί να της κάνει φάση. Στην μοναδική ευκαιρία που της παρουσιάζεται, ισοφαρίζει στο 81′. Ο Πέκερμαν -πλην της αναγκαστικής αλλαγής τερματοφύλακα- έχει βγάλει τον Ρικέλμε από το 72′ βάζοντας στη θέση του τον Καμπιάσο, ενώ στο 79′ έχει βγάλει και τον Κρέσπο βάζοντας στη θέση του τον Κρουζ. Η Αργεντινή πάει στην παράταση (όπου παρεμπιπτόντως κυριαρχεί) αποδυναμωμένη επιθετικά και αποκλείεται στα πέναλτι. Δεν υπάρχει άνθρωπος στη Γη (εκτός των Γερμανών) που να μην βρίζει τον Πέκερμαν. Αν η Αργεντινή κρατούσε 10 λεπτά ακόμη, ο Πέκερμαν θα ήταν ο σοφός τύπος που είχε «κλειδώσει τη νίκη, ενισχύοντας τα μετόπισθέν του με τον Καμπιάσο».

Παράδειγμα 2ο:

Η Γαλλία κερδίζει 1-0 την Βραζιλία και στο 86′ ο Ντομενέκ βγάζει τον Ανρί, βάζοντας στη θέση του τον Σαχά. Η Βραζιλία πιέζει και μένουν τουλάχιστον 4 + 3 = 7 λεπτά αγώνα ακόμη. Πράγματι χάνει δυο ψιλοευκαιρίες στο διάστημα αυτό. Αν η Βραζιλία έκανε το 1-1, η Γαλλία θα πήγαινε να παίξει παράταση χωρίς τον Ανρί και ο Ντομενέκ θα ήταν ο καραγκιόζης που βιάστηκε να βγάλει τον πιο επικίνδυνο επιθετικό του. Η Βραζιλία όμως δεν ισοφαρίζει και η αλλαγή του Ανρί δεν μνημονεύεται από κανέναν, εν αντιθέσει με την αλλαγή του Ρικέλμε και την μη είσοδο του Μέσι.

Παράδειγμα 3ο:

Γερμανία-Ιταλία 0-0 και (αφού έχει προηγηθεί η αλλαγή Τόνι με Τζιλαρντίνο) ο Ιακουίντα μπαίνει στο 91′ αντί του Καμορανέζι και ο Ντελ Πιέρο στο 104′ αντί του Περότα. Στο 105′ ο Ποντόλσκι χάνει απίστευτο τετ α τετ. Αν το έβαζε, ο Λίπι θα ήταν αυτός που «έκοψε την ομάδα του στα δύο, παίζοντας σχεδόν χωρίς κέντρο, ρισκάροντας υπέρμετρα και αλείφοντας το βούτυρο στο ψωμί της Γερμανίας για να κερδίσει ένα παιχνίδι που δεν θα μπορούσε να το κερδίσει χωρίς την καμικάζικη λογική του Iταλού προπονητή».

Την παραμονή του υποβιβασμού της και εν μέσω του μεγαλύτερου διασυρμού της, η Γηραιά Κυρία έχει στον τελικό του μουντιάλ έναν πρώην προπονητή της και 13 παίκτες που φόρεσαν την φανέλα της (8 νυν και 5 πρώην):

BUFFON Gianluigi , CANNAVARO Fabio, DEL PIERO Alessandro, CAMORANESI Mauro, ZAMBROTTA Gianluca, VIEIRA Patrick, THURAM Lilian, TREZEGUET David και PERUZZI Angelo, INZAGHI Filippo, PERROTTA Simone, HENRY Thierry, ZIDANE Zinedine .

Εκεί – εκεί στην Γ΄Εθνική, αλλά πρώτα με έναν τελικό ολόδικό της, με Μπουφόν και Καναβάρο εναντίον Τιράμ και Βιεϊρά.

Τα μάτια του χαμογελούν αντανακλώντας τη γλυκιά πλήρωση που νιώθει. Σαν τα μάτια πατέρα που παντρεύει την κόρη του και μεθυσμένος στο τραπέζι του γάμου την κοιτά να χορεύει ευτυχισμένη, σαν τα μάτια μεταπτυχιακού φοιτητή που μετά από χρόνια κόπων βλέπει το διδακτορικό του δημοσιευμένο, σαν τα μάτια ναυτικού μπροστά στην ανοιχτή θάλασσα, σαν τα μάτια ερωτευμένου που αναπολεί τα πρώτα φιλιά που πριν λίγη ώρα του έδωσε εκείνη.
Βρίσκεται στο μη παρέκει. Χόρτασε, έφτασε, γαλήνεψε. Απροσδόκητα μασκαράς, ανέλπιστα πανευτυχής, η ζωή τον έχει ξεπεράσει, οι εικόνες που έζησε Αιγαίο πέλαγος στα χαμογελαστά του μάτια.

Δυο χρόνια μετά και λίγο πριν αρχίσουν οι ημιτελικοί, με τον Ορφανό και τον Γκαγκάτση ας ασχοληθούν οι λογιστές των συναισθημάτων και οι μεταπράτες της μιζέριας.

Το προπέρσινο καλοκαίρι δεν θα λερωθεί ποτέ και από κανέναν.

ήταν Τετάρτη, την δεύτερη μέρα του Οκτωβρίου του 2002. Ο βήχας του Μάκη Ψωμιάδη, που ταλαιπωρούνταν εκείνες τις ημέρες από μια καταραμένη φυματίωση αντηχούσε πάνω από την μισοάδεια Νεα Φιλαδέλφεια. Αν και ο αντίπαλος της ΑΕΚ ήταν η Πρωταθλήτρια Ευρώπης, Ρεάλ Μαδρίτης, οι εξέδρες ήταν μισοάδειες. ΄Η μισογεμάτες, όπως το δει ο καθένας.
Οι τσέπες του Μάκη ήταν σίγουρα γεμάτες, δεδομένου πως το εισιτήριο θύμιζε τις τιμές της ακυρωμένης συναυλίας των Stones, αλλά αυτό δεν είχε ιδιαίτερη σημασία, την ώρα που πάλευε για την υγεία του ο άνθρωπος.
Ήταν μια δύσκολη μέρα για τον αγλαό Μάκη, δεδομένου πως κάποιοι κακοί άνθρωποι τον είχαν βάλει σε μια κλούβα, κατόπιν τον πήγαν στον Κορυδαλλό και έπειτα στον Ευαγγελισμό γιατί η κρίση του βήχα λόγω της φυματίωσης, ενοχλούσε τους άλλους τροφίμους. Αυτά όμως αφορούσαν το αστυνομικό δελτίο, την δικαιοσύνη της χώρας και τα ιατρικά θαύματα καθώς ποτέ άλλοτε στην παγκόσμια ιστορία ένας (ελεύθερος) φυματικός, δεν κάπνισε τόσα πολλά πούρα.

Στο αθλητικό δελτίο, η ΑΕΚ του προδότη προπονητή και του ανήλικου προέδρου, Σταύρου Ψωμιάδη που ήταν υγιέστατος, υποδεχόταν την Ρεάλ.
Η Θύρα 18, της παλιάς Νέας Φιλαδέλφειας ήταν η θύρα των «επισήμων». Εντός εισαγωγικών, καθώς ήταν μια θύρα σαν τις υπόλοιπες, μόνο που οι τελευταίες τρεις σειρές ήταν πολυτελή καθίσματα με κάτι εξαιρετικά κιτς μαρμάρινα γραφεία μπροστά τους. Εκεί ήταν οι επίσημοι. Καθόμουν ψηλά, κάτω από το σκέπαστρο που φαινόταν παλιά να παρεμβάλλεται στις φάσεις της ΕΡΤ που έδειχνε τα γκολ.
Στο 7’ ο Τσιάρτας εκτέλεσε ένα φάουλ, η μπάλα χτύπησε στο δοκάρι της εστίας μπροστά από την 21, αλλά ο διαιτητής έδειξε επανάληψη. Δεύτερη εκτέλεση και 1-0. Χαμός. Τρια λεπτά μετά, Ραούλ, πάσα στον Ζιντάν και μπροστά στη σκεπαστή 1-1. Σιωπή. Λίγο αργότερα, πάλι χαμός. Πρώτα ο Μαλαδένης (ποιος;) και μετά ο Ντέμης έκαναν το 3-1 και στο τηλέφωνο μου, ένας φίλος από την Αγγλία με ρωτούσε αν έχει χαλάσει ο υπολογιστής του, ή αν ήταν αλήθεια το σκορ που έβλεπε από το live του ιντερνετ. Όταν το επιβεβαίωσα, η κουζίνα μιας εστίας αγγλικού πανεπιστημίου χρειαζόταν άμεσα επισκευή.
Το ημίχρονο τελείωνε, αλλά ο Ζιντάν ήταν και πάλι εκεί. Πάλι μπροστά από την σκεπαστή μείωσε σε 3-2. Το τελικό σκορ ήταν 3-3, αλλά εμένα πιο πολύ μου έμεινε μια φάση από το δεύτερο ημίχρονο.
Ο Νίκος Κωστένογλου, λιγότερο ποδοσφαιριστής και περισσότερο ιερέας, είχε ξεχάσει τις εντολές από τον Κύριο και κλωτσούσε ανελέητα τον Ζιντάν, που δεν έλεγε να χάσει την μπάλα. Στον δρόμο του μπήκε και ο (σε λίγα χρόνια δήμιος του) Ζαγοράκης και τον έριξε κάτω. Μπροστά μου, σηκώθηκε ένας τυπάς, εξοργισμένος από την ενοχλητικά καλή τεχνική του Ζιντάν και φώναξε «Αντε γαμήσου ρε καράφλα». Κοίταξε γύρω του, περιμένοντας με αγωνία κατανόηση από τους υπόλοιπους και το μόνο που είδε ήταν μάτια λίγο ενοχλημένα, λίγο εκνευρισμένα. «Κάτσε κάτω ρε φίλε» του είπε ένας ξεψυχισμένα. Και όχι, δεν ήταν καραφλός για να προσβληθεί. Ηταν μπερδεμένος ανάμεσα στον οπαδισμό και την μεγαλειώδη ποδοσφαιρική παράσταση που έβλεπε από τον αντίπαλο του. Και προτιμούσε να σιωπήσει, παρά να βρίσει.

Είμαι συγκινημένος, έχω ανατριχιάσει και υποκλίνομαι στον μοναδικό ποδοσφαιριστή που με έχει κάνει να δακρύσω παρακολουθώντας τον.

Η σχέση μας ξεκίνησε πριν από περίπου επτά χρόνια… Θαρρώ ήταν όταν ένας καλός φίλος τότε μου μίλησε με μάτια να γυαλίζουν από θαυμασμό, θα το ‘λεγα τότε, ηδονή, νομίζω τώρα πως ταιριάζει καλύτερα, για όλα εκείνα που ξυπνάνε όταν πατάς στα ιερά εδάφη του «Ανφιλντ».
Ηταν μια καλή αρχή για να κοιτάξω κι εγώ προς Μέρσεϊσαϊντ, αλλά ο μεγάλος έρωτας ήρθε διαβάζοντας και βλέποντας εκείνο το κοντοπίθαρο παιδάκι. Οχι ακριβώς πρότυπο των εκάστοτε τρεντ, όχι πολύ γοητευτικός ή κάποιους είδος «μάγος» της μπάλας, με φαντεζί κινήσεις κι ούτε καν ιδιαίτερα όμορφος. Αλλά είναι από εκείνες τις αγάπες που ξεκινάνε έτσι απλά, χωρίς πολλά «γιατί» να τις συνοδεύουν.

Η Λίβερπουλ ήταν πια σχέση ζωής, αλλά η αγάπη προερχόταν εν πολλοίς από εκείνο τον τυπάκο με το baby-face και τη διαολεμένη σχέση του με την στρογγυλή τύπισσα… Η Λίβερπουλ δεν θα έφτανε ποτέ σε καμιά ιδιαίτερη διάκριση και άλλωστε σε εκείνο τον τελικό του Ντόρτμουντ προτίμησα να λυπηθώ τους φτωχούς Ισπανούς για την κακοδαιμονία τους, χάνοντας ίσως την καλύτερη ευκαιρία μου να απολαύσω το ιερό αντικείμενο του πόθου μου σε στιγμές δόξας, ακόμη κι αν δεν σκόραρε.

Με τα χρόνια να περνάνε και άλλες σπουδαίες δόξες να μην έρχονται συνέχιζα να ελπίζω και φτιάχνομαι με τις αναμνήσεις του Μονάχου, ελπίζοντας πάντα πως τα σημάδια του παρελθόντος κάποια (γαμημένη) στιγμή θα μπολιάσουν επιτέλους τους κοκκινοφορεμένους και ίσως, ίσως, κάποια στιγμή η ιστορία ζωντάνευε ξανά μπροστά στα μάτια μου αυτή τη φορά…

Και ζώντας με αυτή τη προσμονή, ομολογώ, τα νέα του 2004 δεν μου άρεσαν καθόλου… Μέρες βουτούσα σε κάθε αγγλική έκδοση φυλλάδας και έψαχνα την επιβεβαίωση των επιθυμιών μου. Ο Μάικλ Οουεν ήταν η Λίβερπουλ, η Λίβερπουλ ήταν ο Μάικλ Οουεν και κανείς, καμία σιχαμερή Ρεάλ, δεν μπορούσε να τους χωρίσει… Think again… Δεν θυμάμαι ημερομηνία, ούτε λεπτομέρειες της συμφωνίας, αλλά θυμάμαι πολύ-πολύ καλά τι ξεστόμισα τη μέρα που τον είδα να ποζάρει με τη φανέλα τους. «Να μην παίξεις στη ζωή σου ποτέ ξανά μπάλα αηδιαστικέ προδότη… Αυτή η υπογραφή είναι της καταδίκης σου…». Ή κάπως έτσι… Κι όπως μπορεί να πιστοποιήσει ένας φίλος, αλλά πλέον και η ιστορία, πως οι κατάρες μου πιάνουν… Μόνο που όταν το σκέφτομαι ξανά λυπάμαι…

Λυπάμαι που δεν ήσουν μαζί μας στην Πόλη και ανάμεσα στους ατελείωτους παλμούς ευτυχίας όταν σηκώναμε το τρόπαιο, που ίσως ποτέ δεν αγκαλιάσεις, έλεγα πως είναι κρίμα… Και είναι τόσο πιο κρίμα τώρα, γιατί τα νέα δεν ήταν καθόλου καλά και πέντε μήνες είναι τόσοι πολλοί, ίσως και μια καριέρα ολόκληρη. Κι αυτή η καριέρα είχε ξεκινήσει μοιάζοντας τόσο κοντά σε παραμύθι, που είναι σχεδόν θλιβερό να παίρνει τέτοιο τέλος, αργό, σχεδόν βασανιστικό, να βουλιάζεις στην ανυποληψία και λίγο-λίγο να χάνεσαι από το προσκήνιο, ακριβώς εκεί που περίμενες να σταματήσει ο χρόνος κι όλα να απογειωθούν ξανά, όπως εκείνη τη φορά στο Μόναχο, όπως εκείνες τις φορές στα «κόκκινα» με μια εκατοντάδα γκολ – ούτε στο ¼ της ηλικίας σου.

ps. να με συγχωρήσουν οι πολυάριθμοι αναγνώστες του D&D, καθώς και οι αξιότιμοι contributors που δεν είμαι ακριβώς μουντιαλική, αλλά η θλίψη ήταν μεγάλη και ελπίζω στην κατανόησή σας. αν πάλι όχι, σβήστε με απ’ τα κατάστιχά σας… (αφού έχετε ξαναδιαβάσει προ-σε-κτι-κά την προτελευταία παράγραφο…) cheers and in the Owen we trust(ed)…