Dribble & Drink


για την ιστορια
Ιουλίου 27, 2006, 7:15 μμ
Filed under: Uncategorized

Για την ιστορία και μόνο (αν και όλα αυτά πολύ μικρή σημασία έχουν τέτοιες ώρες),να σημειώσουμε ότι, στο τελευταίο παιχνίδι – σόου του Ζινεντίν Ζιντάν, αναμετρήθηκαν οι εθνικές ομάδες της Ιταλίας και της Γαλλίας, με νικήτρια στα πέναλτι την ομάδα της Ιταλίας. Το παιχνίδι διεξήχθη στο πλαίσιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου (του οποίου ήταν ο τελικός) και η Ιταλία έφτασε στις 4 κατακτήσεις Παγκοσμίων Κυπέλλων.

Advertisements


U can take the kid out of the ghetto, but u can’t take the ghetto out of the kid
Ιουλίου 27, 2006, 7:15 μμ
Filed under: Uncategorized

Επειδη θα ακουσουμε και θα διαβασουμε αρκετα ηθικοπλαστικα σχολια, εχω να δηλωσω πως ηταν το ιδανικο τελος. Πρωτα μαγεια με το πεναλτι που κανενας φυσιολογικος ανθρωπος δεν χτυπαει σε τελικο Μουντιαλ, κοντρα στον καλυτερο τερματοφυλακα του κοσμου και μετα με αλητεια, κουτουλιες και κοκκινες. Για τον Γιαζιντ απο την Καστελαν, ηταν το ιδανικο τελος. Αντε και στο Hollywood.

PS Respect στον Μπουφον και τον Καναβαρο για το Πρωταθλημα Ευρωπης που κατεκτησαν. Οποιος βλεπει ΝΕΤ καταλαβαινει.



μα τι κανει ο ανθρωπος
Ιουλίου 27, 2006, 7:14 μμ
Filed under: Uncategorized

Ποδοσφαιρική κριτική σημαίνει κριτική με βάση το αποτέλεσμα. Και μόνο.
Παράδειγμα 1ο:

Η Αργεντινή κερδίζει απ΄το 49′ 1-0 την Γερμανία, η οποία αδυνατεί να της κάνει φάση. Στην μοναδική ευκαιρία που της παρουσιάζεται, ισοφαρίζει στο 81′. Ο Πέκερμαν -πλην της αναγκαστικής αλλαγής τερματοφύλακα- έχει βγάλει τον Ρικέλμε από το 72′ βάζοντας στη θέση του τον Καμπιάσο, ενώ στο 79′ έχει βγάλει και τον Κρέσπο βάζοντας στη θέση του τον Κρουζ. Η Αργεντινή πάει στην παράταση (όπου παρεμπιπτόντως κυριαρχεί) αποδυναμωμένη επιθετικά και αποκλείεται στα πέναλτι. Δεν υπάρχει άνθρωπος στη Γη (εκτός των Γερμανών) που να μην βρίζει τον Πέκερμαν. Αν η Αργεντινή κρατούσε 10 λεπτά ακόμη, ο Πέκερμαν θα ήταν ο σοφός τύπος που είχε «κλειδώσει τη νίκη, ενισχύοντας τα μετόπισθέν του με τον Καμπιάσο».

Παράδειγμα 2ο:

Η Γαλλία κερδίζει 1-0 την Βραζιλία και στο 86′ ο Ντομενέκ βγάζει τον Ανρί, βάζοντας στη θέση του τον Σαχά. Η Βραζιλία πιέζει και μένουν τουλάχιστον 4 + 3 = 7 λεπτά αγώνα ακόμη. Πράγματι χάνει δυο ψιλοευκαιρίες στο διάστημα αυτό. Αν η Βραζιλία έκανε το 1-1, η Γαλλία θα πήγαινε να παίξει παράταση χωρίς τον Ανρί και ο Ντομενέκ θα ήταν ο καραγκιόζης που βιάστηκε να βγάλει τον πιο επικίνδυνο επιθετικό του. Η Βραζιλία όμως δεν ισοφαρίζει και η αλλαγή του Ανρί δεν μνημονεύεται από κανέναν, εν αντιθέσει με την αλλαγή του Ρικέλμε και την μη είσοδο του Μέσι.

Παράδειγμα 3ο:

Γερμανία-Ιταλία 0-0 και (αφού έχει προηγηθεί η αλλαγή Τόνι με Τζιλαρντίνο) ο Ιακουίντα μπαίνει στο 91′ αντί του Καμορανέζι και ο Ντελ Πιέρο στο 104′ αντί του Περότα. Στο 105′ ο Ποντόλσκι χάνει απίστευτο τετ α τετ. Αν το έβαζε, ο Λίπι θα ήταν αυτός που «έκοψε την ομάδα του στα δύο, παίζοντας σχεδόν χωρίς κέντρο, ρισκάροντας υπέρμετρα και αλείφοντας το βούτυρο στο ψωμί της Γερμανίας για να κερδίσει ένα παιχνίδι που δεν θα μπορούσε να το κερδίσει χωρίς την καμικάζικη λογική του Iταλού προπονητή».



ο τελικος της γιουβεντους
Ιουλίου 27, 2006, 7:14 μμ
Filed under: Uncategorized

Την παραμονή του υποβιβασμού της και εν μέσω του μεγαλύτερου διασυρμού της, η Γηραιά Κυρία έχει στον τελικό του μουντιάλ έναν πρώην προπονητή της και 13 παίκτες που φόρεσαν την φανέλα της (8 νυν και 5 πρώην):

BUFFON Gianluigi , CANNAVARO Fabio, DEL PIERO Alessandro, CAMORANESI Mauro, ZAMBROTTA Gianluca, VIEIRA Patrick, THURAM Lilian, TREZEGUET David και PERUZZI Angelo, INZAGHI Filippo, PERROTTA Simone, HENRY Thierry, ZIDANE Zinedine .

Εκεί – εκεί στην Γ΄Εθνική, αλλά πρώτα με έναν τελικό ολόδικό της, με Μπουφόν και Καναβάρο εναντίον Τιράμ και Βιεϊρά.



απροσδοκητα μασκαρας
Ιουλίου 27, 2006, 7:13 μμ
Filed under: Uncategorized

Τα μάτια του χαμογελούν αντανακλώντας τη γλυκιά πλήρωση που νιώθει. Σαν τα μάτια πατέρα που παντρεύει την κόρη του και μεθυσμένος στο τραπέζι του γάμου την κοιτά να χορεύει ευτυχισμένη, σαν τα μάτια μεταπτυχιακού φοιτητή που μετά από χρόνια κόπων βλέπει το διδακτορικό του δημοσιευμένο, σαν τα μάτια ναυτικού μπροστά στην ανοιχτή θάλασσα, σαν τα μάτια ερωτευμένου που αναπολεί τα πρώτα φιλιά που πριν λίγη ώρα του έδωσε εκείνη.
Βρίσκεται στο μη παρέκει. Χόρτασε, έφτασε, γαλήνεψε. Απροσδόκητα μασκαράς, ανέλπιστα πανευτυχής, η ζωή τον έχει ξεπεράσει, οι εικόνες που έζησε Αιγαίο πέλαγος στα χαμογελαστά του μάτια.

Δυο χρόνια μετά και λίγο πριν αρχίσουν οι ημιτελικοί, με τον Ορφανό και τον Γκαγκάτση ας ασχοληθούν οι λογιστές των συναισθημάτων και οι μεταπράτες της μιζέριας.

Το προπέρσινο καλοκαίρι δεν θα λερωθεί ποτέ και από κανέναν.



η ημερα που ειδα τον ζινταν να παιζει απο κοντα
Ιουλίου 27, 2006, 7:10 μμ
Filed under: Uncategorized

ήταν Τετάρτη, την δεύτερη μέρα του Οκτωβρίου του 2002. Ο βήχας του Μάκη Ψωμιάδη, που ταλαιπωρούνταν εκείνες τις ημέρες από μια καταραμένη φυματίωση αντηχούσε πάνω από την μισοάδεια Νεα Φιλαδέλφεια. Αν και ο αντίπαλος της ΑΕΚ ήταν η Πρωταθλήτρια Ευρώπης, Ρεάλ Μαδρίτης, οι εξέδρες ήταν μισοάδειες. ΄Η μισογεμάτες, όπως το δει ο καθένας.
Οι τσέπες του Μάκη ήταν σίγουρα γεμάτες, δεδομένου πως το εισιτήριο θύμιζε τις τιμές της ακυρωμένης συναυλίας των Stones, αλλά αυτό δεν είχε ιδιαίτερη σημασία, την ώρα που πάλευε για την υγεία του ο άνθρωπος.
Ήταν μια δύσκολη μέρα για τον αγλαό Μάκη, δεδομένου πως κάποιοι κακοί άνθρωποι τον είχαν βάλει σε μια κλούβα, κατόπιν τον πήγαν στον Κορυδαλλό και έπειτα στον Ευαγγελισμό γιατί η κρίση του βήχα λόγω της φυματίωσης, ενοχλούσε τους άλλους τροφίμους. Αυτά όμως αφορούσαν το αστυνομικό δελτίο, την δικαιοσύνη της χώρας και τα ιατρικά θαύματα καθώς ποτέ άλλοτε στην παγκόσμια ιστορία ένας (ελεύθερος) φυματικός, δεν κάπνισε τόσα πολλά πούρα.

Στο αθλητικό δελτίο, η ΑΕΚ του προδότη προπονητή και του ανήλικου προέδρου, Σταύρου Ψωμιάδη που ήταν υγιέστατος, υποδεχόταν την Ρεάλ.
Η Θύρα 18, της παλιάς Νέας Φιλαδέλφειας ήταν η θύρα των «επισήμων». Εντός εισαγωγικών, καθώς ήταν μια θύρα σαν τις υπόλοιπες, μόνο που οι τελευταίες τρεις σειρές ήταν πολυτελή καθίσματα με κάτι εξαιρετικά κιτς μαρμάρινα γραφεία μπροστά τους. Εκεί ήταν οι επίσημοι. Καθόμουν ψηλά, κάτω από το σκέπαστρο που φαινόταν παλιά να παρεμβάλλεται στις φάσεις της ΕΡΤ που έδειχνε τα γκολ.
Στο 7’ ο Τσιάρτας εκτέλεσε ένα φάουλ, η μπάλα χτύπησε στο δοκάρι της εστίας μπροστά από την 21, αλλά ο διαιτητής έδειξε επανάληψη. Δεύτερη εκτέλεση και 1-0. Χαμός. Τρια λεπτά μετά, Ραούλ, πάσα στον Ζιντάν και μπροστά στη σκεπαστή 1-1. Σιωπή. Λίγο αργότερα, πάλι χαμός. Πρώτα ο Μαλαδένης (ποιος;) και μετά ο Ντέμης έκαναν το 3-1 και στο τηλέφωνο μου, ένας φίλος από την Αγγλία με ρωτούσε αν έχει χαλάσει ο υπολογιστής του, ή αν ήταν αλήθεια το σκορ που έβλεπε από το live του ιντερνετ. Όταν το επιβεβαίωσα, η κουζίνα μιας εστίας αγγλικού πανεπιστημίου χρειαζόταν άμεσα επισκευή.
Το ημίχρονο τελείωνε, αλλά ο Ζιντάν ήταν και πάλι εκεί. Πάλι μπροστά από την σκεπαστή μείωσε σε 3-2. Το τελικό σκορ ήταν 3-3, αλλά εμένα πιο πολύ μου έμεινε μια φάση από το δεύτερο ημίχρονο.
Ο Νίκος Κωστένογλου, λιγότερο ποδοσφαιριστής και περισσότερο ιερέας, είχε ξεχάσει τις εντολές από τον Κύριο και κλωτσούσε ανελέητα τον Ζιντάν, που δεν έλεγε να χάσει την μπάλα. Στον δρόμο του μπήκε και ο (σε λίγα χρόνια δήμιος του) Ζαγοράκης και τον έριξε κάτω. Μπροστά μου, σηκώθηκε ένας τυπάς, εξοργισμένος από την ενοχλητικά καλή τεχνική του Ζιντάν και φώναξε «Αντε γαμήσου ρε καράφλα». Κοίταξε γύρω του, περιμένοντας με αγωνία κατανόηση από τους υπόλοιπους και το μόνο που είδε ήταν μάτια λίγο ενοχλημένα, λίγο εκνευρισμένα. «Κάτσε κάτω ρε φίλε» του είπε ένας ξεψυχισμένα. Και όχι, δεν ήταν καραφλός για να προσβληθεί. Ηταν μπερδεμένος ανάμεσα στον οπαδισμό και την μεγαλειώδη ποδοσφαιρική παράσταση που έβλεπε από τον αντίπαλο του. Και προτιμούσε να σιωπήσει, παρά να βρίσει.



Ιουλίου 27, 2006, 7:08 μμ
Filed under: Uncategorized

Είμαι συγκινημένος, έχω ανατριχιάσει και υποκλίνομαι στον μοναδικό ποδοσφαιριστή που με έχει κάνει να δακρύσω παρακολουθώντας τον.