Dribble & Drink


η ημερα που ειδα τον ζινταν να παιζει απο κοντα
Ιουλίου 27, 2006, 7:10 μμ
Filed under: Uncategorized

ήταν Τετάρτη, την δεύτερη μέρα του Οκτωβρίου του 2002. Ο βήχας του Μάκη Ψωμιάδη, που ταλαιπωρούνταν εκείνες τις ημέρες από μια καταραμένη φυματίωση αντηχούσε πάνω από την μισοάδεια Νεα Φιλαδέλφεια. Αν και ο αντίπαλος της ΑΕΚ ήταν η Πρωταθλήτρια Ευρώπης, Ρεάλ Μαδρίτης, οι εξέδρες ήταν μισοάδειες. ΄Η μισογεμάτες, όπως το δει ο καθένας.
Οι τσέπες του Μάκη ήταν σίγουρα γεμάτες, δεδομένου πως το εισιτήριο θύμιζε τις τιμές της ακυρωμένης συναυλίας των Stones, αλλά αυτό δεν είχε ιδιαίτερη σημασία, την ώρα που πάλευε για την υγεία του ο άνθρωπος.
Ήταν μια δύσκολη μέρα για τον αγλαό Μάκη, δεδομένου πως κάποιοι κακοί άνθρωποι τον είχαν βάλει σε μια κλούβα, κατόπιν τον πήγαν στον Κορυδαλλό και έπειτα στον Ευαγγελισμό γιατί η κρίση του βήχα λόγω της φυματίωσης, ενοχλούσε τους άλλους τροφίμους. Αυτά όμως αφορούσαν το αστυνομικό δελτίο, την δικαιοσύνη της χώρας και τα ιατρικά θαύματα καθώς ποτέ άλλοτε στην παγκόσμια ιστορία ένας (ελεύθερος) φυματικός, δεν κάπνισε τόσα πολλά πούρα.

Στο αθλητικό δελτίο, η ΑΕΚ του προδότη προπονητή και του ανήλικου προέδρου, Σταύρου Ψωμιάδη που ήταν υγιέστατος, υποδεχόταν την Ρεάλ.
Η Θύρα 18, της παλιάς Νέας Φιλαδέλφειας ήταν η θύρα των «επισήμων». Εντός εισαγωγικών, καθώς ήταν μια θύρα σαν τις υπόλοιπες, μόνο που οι τελευταίες τρεις σειρές ήταν πολυτελή καθίσματα με κάτι εξαιρετικά κιτς μαρμάρινα γραφεία μπροστά τους. Εκεί ήταν οι επίσημοι. Καθόμουν ψηλά, κάτω από το σκέπαστρο που φαινόταν παλιά να παρεμβάλλεται στις φάσεις της ΕΡΤ που έδειχνε τα γκολ.
Στο 7’ ο Τσιάρτας εκτέλεσε ένα φάουλ, η μπάλα χτύπησε στο δοκάρι της εστίας μπροστά από την 21, αλλά ο διαιτητής έδειξε επανάληψη. Δεύτερη εκτέλεση και 1-0. Χαμός. Τρια λεπτά μετά, Ραούλ, πάσα στον Ζιντάν και μπροστά στη σκεπαστή 1-1. Σιωπή. Λίγο αργότερα, πάλι χαμός. Πρώτα ο Μαλαδένης (ποιος;) και μετά ο Ντέμης έκαναν το 3-1 και στο τηλέφωνο μου, ένας φίλος από την Αγγλία με ρωτούσε αν έχει χαλάσει ο υπολογιστής του, ή αν ήταν αλήθεια το σκορ που έβλεπε από το live του ιντερνετ. Όταν το επιβεβαίωσα, η κουζίνα μιας εστίας αγγλικού πανεπιστημίου χρειαζόταν άμεσα επισκευή.
Το ημίχρονο τελείωνε, αλλά ο Ζιντάν ήταν και πάλι εκεί. Πάλι μπροστά από την σκεπαστή μείωσε σε 3-2. Το τελικό σκορ ήταν 3-3, αλλά εμένα πιο πολύ μου έμεινε μια φάση από το δεύτερο ημίχρονο.
Ο Νίκος Κωστένογλου, λιγότερο ποδοσφαιριστής και περισσότερο ιερέας, είχε ξεχάσει τις εντολές από τον Κύριο και κλωτσούσε ανελέητα τον Ζιντάν, που δεν έλεγε να χάσει την μπάλα. Στον δρόμο του μπήκε και ο (σε λίγα χρόνια δήμιος του) Ζαγοράκης και τον έριξε κάτω. Μπροστά μου, σηκώθηκε ένας τυπάς, εξοργισμένος από την ενοχλητικά καλή τεχνική του Ζιντάν και φώναξε «Αντε γαμήσου ρε καράφλα». Κοίταξε γύρω του, περιμένοντας με αγωνία κατανόηση από τους υπόλοιπους και το μόνο που είδε ήταν μάτια λίγο ενοχλημένα, λίγο εκνευρισμένα. «Κάτσε κάτω ρε φίλε» του είπε ένας ξεψυχισμένα. Και όχι, δεν ήταν καραφλός για να προσβληθεί. Ηταν μπερδεμένος ανάμεσα στον οπαδισμό και την μεγαλειώδη ποδοσφαιρική παράσταση που έβλεπε από τον αντίπαλο του. Και προτιμούσε να σιωπήσει, παρά να βρίσει.

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: